Bij elk nieuw boek wordt het lastiger om een keuze te maken uit de recensies. Van mijn eerste boeken staan er twee recensies per boek op mijn website, maar bij Twee zielen, één gedachte kon ik echt niet kiezen, dus werden het er drie. Bij Zonsondergang was drie ook niet genoeg, dat boek heeft al vijf recensies. Bij God Jul! waren het er zelfs zeven, maar ik nam me voor om er niet meer dan zes te delen. Ik kan jullie vertellen dat dat voor Niet alles is wat het lijkt toch weer te weinig was... Ik zou wel dertig recensies willen delen, maar dan wordt het met vijftien boeken wel erg onoverzichtelijk. Het zijn er dus weer zeven. Staat jou recensie er niet bij, denk dan niet dat ik niet van jouw recensie heb genoten, want dat heb ik wel degelijk. Gelukkig bestaan de socials ook nog en deel ik daar zo'n beetje alles wat ik tegen kom.

Het hoogtepunt van afgelopen week was wel het zien van twee elanden. Op woensdagmorgen werd ik wakker omdat ik nodig naar het toilet moest. Nog behoorlijk duf stapte in mijn Stitch pantoffels en ik keek via het slaapkamerraam naar buiten. Wat? Een eland! Meteen heb ik Bert wakker gemaakt en toen begon het grote genieten. Wat een geluk is het toch om hier in ons eigen paradijsje te kunnen wonen. 

In de avond kroop ik achter mijn laptop, want deze gebeurtenis moest ik gewoonweg vertalen naar een scène voor het boek dat ik nu schrijf. De trouwe bloglezers wil ik alvast verklappen dat ik een serie van drie boeken ga schrijven, waarvan de verhalen zich allemaal in Bohuslän afspelen: de Bohuslän-serie. Al het moois om ons heen geeft zoveel inspiratie dat ik niet anders kan dan daar gebruik van maken. Het eerste deel heeft alweer ruim 6.000 woorden.

Liefs, 

Esther

Vorige week heb ik het beloofd, zodra de tweede boekenkast klaar zou zijn, zal ik een foto delen. Zie hier het resultaat. Ik ben er superblij mee en heb me anderhalve dag ondergedompeld in mijn boekenwereld om alle boeken een nieuw plekje te geven. Het was genieten om alle boeken uit de plastic bakken te bevrijden. Ik geloof dat ze nu goed staan, maar ik ken mezelf, misschien denk ik daar over een paar dagen weer anders over. De kast is om de deur naar onze slaapkamer heen gebouwd en geeft ruimte aan bijna zestien meter leesplezier. Zoals jullie kunnen zien is er nog wat ruimte over. Op Facebook en Instagram zal ik ook een foto delen van hoe de eerste boekenkast nu is ingedeeld. Mochten beide kasten over een poos vol staan, dan heb ik ook nog een laag boekenkastje in onze slaapkamer. 

Het ontwerp van beide kasten is van Bert en daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor. IKEA heeft de Billy's en wij hebben de Berts, hahaha. De kast is gebouwd voor de laatste oorspronkelijke "muur" van het huis wat eerst de buitenmuur was. Ik zet muur tussen aanhalingstekens, omdat deze uit grote houten balken bestaat. Daarvoor hebben we een osb-platen gezet, toen hebben we de de gezaagde staanders en de boekenplanken in elkaar gezet en als afwerking voor de achterzijde van de kast hebben we kraaldeeltjes geplaatst, zodat de kast een Zweedse uitstraling heeft. Na drie lagen witte verf was de kast klaar. We noemen deze ruimte onze woonbibliotheek, want woonkamer doet hem geen recht.

Maandag deelde Angelique Kiki als laatste van de blogtour haar recensie en wat een blogtour is het geworden. Gewoonweg geweldig mooi! Zoveel prachtig verwoorde en ontroerende recensies, dat ik regelmatig naar een zakdoekje moest grijpen. Alle deelnemers wil ik bedanken. Bij een volgend boek ga ik zeker weer een blogtour organiseren. 

Diezelfde dag heb ik een leuk Zoom-gesprek gehad met Susan van Kobo Writing Life Nederland om de cijfers van vorig jaar door te nemen. Ik ga geen details delen, maar ik kan wel vertellen dat het heel goed gaat. 

Gisteren kwam mijn Kobo overzicht van januari binnen. Holywell Bay was mijn meest gelezen boek, met St. Michael's Mount op de tweede plaats en Love Rock op plek drie. Ik ben al heel benieuwd naar het overzicht van februari...

Liefs,

Esther

De inspiratie voor Niet alles is wat het lijkt kwam in eerste instantie door de vuurtoren vlak bij de Storebæltbrug, maar tijdens het scrollen door Instagram vond ik deze foto met daarbij de tekst: A home library is a lighthouse in the storm of life. Meer is er niet nodig om een verhaal in mijn hoofd te laten ontstaan. Ik zag Rik zo zitten in de met crèmekleurige pluche beklede stoel, omringd door zijn geliefde boeken. Op dat moment kon ik me absoluut niet voorstellen wat mijn vijftiende boek teweeg zou brengen. Zoals ik vorige week al schreef verwachtte ik dat het verhaal, mede door sommige felle tegenstanders van windturbines, weleens tot wat minder mooie beoordelingen en waarderingen zou kunnen leiden. Niets is minder waar. Het wordt juist enorm goed ontvangen. Zo goed zelfs dat het vijf dagen op de eerste plaats van de Hebban Feelgood rank heeft gestaan. Vijf dagen! 

We zijn nu over de helft van de blogtour en wat heeft deze geweldig mooie en met veel liefde geschreven recensies opgeleverd. Ook de spontane recensies van lieve lezers en de haast niet te bevatten hoge sterwaarderingen maken dat ik al twee weken lang intens geniet! Dank jullie wel!

Een paar keer kreeg ik de vraag of er een tweede deel komt. Het antwoord daarop is dat Niet alles is wat het lijkt een opzichzelfstaand verhaal is. Wel kan ik vertellen dat ik ooit een boek ga schrijven over een van de bijpersonages, maar voorlopig nog niet. Nu is er eerst een serie aan de beurt en ja, ik ben al begonnen met het schrijven van het eerste deel.

Naast dat we enorm genieten, zijn we ook weer aan het klussen geslagen in ons huis. Herinneren jullie je de foto's van de boekenkast met het vensterbankje nog? Die kast zit helemaal vol en in onze slaapkamer staan nog ruim dertig plastic bakken met boeken te wachten op een plekje. Doordat de emigratie ons veel energie heeft gekost, waren we er nog niet aan toe om met het bouwen van de tweede boekenkast te beginnen. Nu dus wel. Bert heeft weer een ontwerp gemaakt dat bijna 16 meter aan boekenkastruimte oplevert. Deze kast wordt om de deur naar onze slaapkamer heen gebouwd en bestaat uit twee delen die met elkaar in verbinding staan door een plank boven de deur. Van de week hebben we met -8 in de sneeuw de platen van Okoumé hout in staanders en legplanken gezaagd. De kast is nu gebouwd, de achterwand van kraaldeeltjes zit erin en ik heb de kast gisteren voor de eerste keer geschilderd. In totaal komen er drie lagen verf op, dus op zaterdag begint voor mij het inruimfeest. Daar verheug ik me al zo lang op. Binnenkort zal ik foto's delen.

Liefs,

Esther

Wat een week heb ik achter de rug! Waar de eerste paperback lezers mij al voor de verschijningsdatum verwenden met geweldig lieve en enorm mooie reacties op Niet alles is wat het lijkt, barstte het op vrijdag helemaal los. Jullie enthousiasme voor mijn nieuwste boekenkindje is echt ongekend. Had ik dit verwacht? Nee, eerlijk gezegd helemaal niet. Na Holywell Bay had ik het gevoel dat ik niet boven het niveau van het verhaal van Court en Ines zou kunnen uitstijgen. Het kon gewoon niet dat elk nieuw boek nog beter zou worden dan de vorige. Ik hield er serieus rekening mee dat de reacties voor mijn nieuwste boekenkindje tegen zouden kunnen vallen. Zo van: mooi boek, maar dat verhaal was mooier. Even belemmerde me dat ik het schrijven, tot ik besefte dat ik elk verhaal voor mezelf schrijf. Ik kies wat ik leuk vind, ik laat me leiden door wat er in me opkomt en ik zie wel wat iedereen ervan vindt. Dat relaxter in het leven staan heeft alles te maken met het wonen in Zweden en met mijn leeftijd. Ik ben 54 en de tijd dat ik me overal druk over kon maken, heb ik achter me gelaten.

Maar toen kwamen de eerste reacties... man. man, man, ik heb heel wat vreugdedansjes door de woonkamer gedaan en ik heb menig zakdoekje nodig gehad. En het boek is nog niet eens een week uit! 

Het eerste wat ik elke ochtend doe, is mijn telefoon pakken en Hebban checken. Vandaag (ik schrijf de blog altijd op woensdagavond) staat Niet alles is wat het lijkt op plek 52 in de Hebban rank en op plek 3 in de Hebban Feelgood rank, dat is al zo snel en zo hoog! Ook klim ik met elk nieuw boek een stukje in de auteursrank. Waar ik in de tijd van Zonsondergang al gigantisch blij was met plek 1025 in die rank, sta ik nu op plek 442! De blogtour gaat als een speer, maar ook de lieverds die spontaan een recensie voor mij schrijven zorgen voor de bekroning van mijn werk. Wat ik in het dankwoord van het boek heb geschreven, klopt helemaal. Mede dankzij jullie kan ik mijn bevoorrechte leven leiden en daar ben ik jullie dankbaar voor.

Liefs,

Esther

In de collage bij deze blog zien jullie de laatste hints die ik geef over het verhaal van Niet alles is wat het lijkt. Eén foto kwam ik tegen tijdens mijn onderzoek voor het manuscript. Het is het schilderij met de dame in de lange witte jurk, met aan haar voeten een slapende hond en op de voorgrond een prachtige rozenstruik. In ons huis in Papendrecht hadden wij een grote ingelijste poster van dit schilderij boven onze bank hangen. Ik kwam die poster tegen in de posterwinkel van winkelcentrum De Meent en wat er meteen helemaal weg van. Die moest mee. Menig keer heb ik in het hoekje van de poster naar de handtekening gestaard, want ik wilde graag weten hoe de schilder heette. Ik kon er niets van maken, dus het bleef een raadsel. Tot ik me een paar maanden geleden in Deense schilders ging verdiepen en ineens dit schilderij tegenkwam. Het is van Peter Severin Kroyer. Jullie kunnen je vast wel voorstellen wat voor verbazingwekkend en blij gevoel er toen in mij loskwam, want ik kan er niet tegen als ik iets niet kan achterhalen. Je kent dat vast wel, je kijkt naar een film en denkt: Waar ken ik die acteur van? Je pakt Google erbij en hebt binnen vijf minuten antwoord, maar toen dat schilderij boven onze bank hing, bestond Google nog niet. Ik kan intens genieten van zulke gebeurtenissen. Zo zie je maar weer, toeval bestaat niet. Het heeft zo moeten zijn.

Afgelopen week heb ik enorm naar het mailtje uitgekeken dat de paperbacks de drukkerij hadden verlaten en waren aangemeld bij de distributeur. Meestal is dat GLS, maar wat schetste mijn verbazing? Op dinsdag werden er twee dozen door GLS en vier door DHL bezorgd. Ik bedoel maar, hoe dan? Het maakt niet uit, want ik was dolblij dat ik eindelijk aan de slag kon. Ik heb me blauw gesigneerd en ingepakt, waarna Bert de verzendlabels printte, als de website van Postnl ten minste meewerkte, en deze op de brievenbusdoosjes plakte. Samen zijn we een geweldig team! Alle boeken die verzonden moesten worden, zijn nu onderweg en morgen doen we nog een bezorgronde in een gedeelte van Zeeland.

Sabine was de eerste die het boek in huis had. Voor mij begint nu het enorme genieten van alle lieverds die een foto van het ontvangen boek delen op hun socials, de eerste reacties van lezers en natuurlijk de blogtour, waarbij Kat het spits afbijt.

Nog één nachtje!

Liefs,

Esther

Op zondag kon ik eindelijk het eerste exemplaar van Niet alles is wat het lijkt bekijken en knuffelen. Het resultaat was in één keer goed, echt helemaal perfect en dat zegt wel wat. Ik ben namelijk heel kritisch op hoe mijn boeken eruitzien en meestal vind ik nog wel iets wat ik niet mooi vind of wat ik veranderd wil hebben. De grote bestelling is nu gedaan en die boeken verwacht ik begin volgende week te ontvangen. Daarna begint het grote signeer-, inpak-, en verzendfestijn. Op vrijdag gaan we dan een klein rondje Zeeland doen om boeken te bezorgen, dus misschien zien we elkaar dan nog wel.

Alle lieve lezers die de paperback bij mij besteld hebben en die het betaalverzoek, dat ik ze op maandag gestuurd heb, meteen hebben betaald, wil ik hartelijk bedanken. Echt onvoorstelbaar hoe snel iedereen betaalt, dat betekent vast dat jullie naar het boek uitkijken.

De foto bij de blog is de foto aan de hand waarvan ik Rudi heb gevraagd om de tekening te maken voor mij nieuwste boekenkindje. Ik kan verklappen dat deze prachtig tot zijn recht komt boven elk hoofdstuk. 

Bert en ik verblijven op een vakantiepark in Heinkenszand, omdat dat halverwege de woonplaatsen van onze zonen is. Moeders moet hen natuurlijk wil flink kunnen knuffelen. Het is best gek om weer in Zeeland te zijn. We merken dat we extreem gesteld zijn op ons plekje in het Zweedse bos.

Op mijn Kobo overzicht van december zag ik dat Holywell Bay mijn meest gelezen boek was, gevolgd door St Michael's Mount en God Jul!. Voor het laatste boek was het natuurlijk ook de tijd van het jaar.

Nog één week...

Liefs, 

Esther

Weten jullie waar ik gek op ben? Op boekenleggers. Als ik een paperback lees, lees ik heel voorzichtig, want stel je voor dat er een vouw in de rug van het boek komt. Ik eet niet boven mijn boeken, ik vouw geen bladzijdes om, ik leg geen boek open op tafel neer, ik arceer geen stukken tekst die ik geweldig goed vind en het allerbelangrijkste: ik gebruik altijd een boekenlegger. Terwijl ik dit typ, denk ik na over wanneer ik voor het eerst een boekenlegger ontworpen heb. Dat was bij De onbeschoft aantrekkelijke man, maar die zullen we maar snel vergeten. Dat was maar een probeersel. Pas bij Sprookje of luchtkasteel? ging ik er serieus werk van maken. Sinds die tijd gebruik ik hetzelfde formaat, met bovenaan de cover van het boek en op de voor- en achterzijde een quote uit het verhaal of de quote van een recensent. Aan de kleur van de achtergrond kunnen jullie zien dat ik van felle kleuren hou. Sowieso is het rood met wit een knipoog naar de Deense vlag. 

Net zoals het eerste exemplaar liggen de boekenleggers op me te wachten in het huis van onze oudste zoon, dus voorlopig gebruik ik tijdens het lezen nog de boekenlegger van Holywell Bay. 

O, nog even over het eerste exemplaar, wat hebben jullie daar hartverwarmend op gereageerd. Het is zo mooi dat er naar het boek wordt uitgekeken, dat is voor mij de bekroning van mijn werk. Ook een bedankje aan de lieverds die Niet alles is wat het lijkt al een sterrenwaardering hebben gegeven op Hebban of Goodreads. Natuurlijk zijn dat proeflezers en deelnemers aan de blogtour. Er hebben zelfs al vijf lezers aangeven dat dit boek tot hun favorieten behoort. Dat vind ik een enorme eer! 

Wat zou ik nog uit de doeken kunnen doen over het verhaal zonder al te veel te verklappen. Dat vind ik bijzonder lastig, want het liefst zou ik alles meteen bekend maken. Dat zou de voorpret en het leesplezier te veel bederven, dus ik hou het bij een quote die in het boek voorkomt. Het is een Engelse, omdat ik home library niet mooi in het Nederlands kan vertalen. Thuis bibliotheek komt het meest in de buurt, maar dat klinkt voor geen meter.

A home library is a lighthouse in the storm of life.

Is dat niet fantastisch mooi? Nee, ik heb het niet verzonnen, maar ik moest het in dit verhaal verwerken. In de vreemde en intense wereld waarin we leven, heb ik dat heel hard nodig.

Nog twee weken...

Liefs,

Esther

De drukproef is binnen! Wat is het toch een mooi moment wanneer ik voor het eerst het binnenwerk van de paperback onder ogen krijg. De maanden van schrijven, nalezen, herschrijven, suggesties van proeflezers verwerken, foutjes corrigeren en het toevoegen van Rudi's tekening leiden allemaal tot dit moment. Het is net alsof het boek nu echt tot leven komt. 

Toen we plannen maakten om te gaan emigreren, heb ik even met de gedachte rondgelopen om alleen maar e-books uit te gaan geven. Dat is veel eenvoudiger, maar voor mij is het niet compleet zonder paperback. Die gedachte ging dus snel van de baan, maar dat betekende ook dat ik voor elke nieuw boek "even" in Nederland moet zijn. Dat even heb ik in overleg met Bert vastgezet op twee weken. Vanaf zondag 25 januari tot zondag 8 februari zijn we in Zeeland. De planning is daardoor bijzonder strak en dat heeft Yvonne gemerkt. Zij en ik hebben samen de drukproef van voren naar achteren doorgenomen en dat in twee dagen tijd. Ik ben zo blij dat zij er net zo veel plezier in heeft als ik, want het is een behoorlijke klus om de, hopelijk, laatste foutjes op te speuren. Het zijn niet alleen typefoutjes, want er kwamen ook twee verkeerde woordafbrekingen in voor. De leukste zal ik met jullie delen: hoof-drol in plaats van hoofd-rol, hahaha.

Om terug te komen op de planning: het eerste exemplaar wordt in de komende dagen gedrukt en dat komt bij onze oudste zoon Christian en zijn verloofde (ja, dat klinkt chique, hè) Lisa binnen. Op zondag rijden we dus eerst naar hun huis. Ik kan niet wachten!

Thuis is de dooi voor een paar dagen ingetreden. Dat gaf in huis geluiden die ik nog nooit gehoord had. Een soort geroffel en gerommel. De flinke laag sneeuw op ons dak kwam als mini lawines naar beneden. Ik moest gelijk aan Court denken uit Holywell Bay.

Nog drie weken...

Liefs,

Esther

In het kader van als ik het doe, doe ik het goed presenteer ik jullie de deelnemers van de blogtour van Niet alles is wat het lijkt. Wat zijn het er veel, hè. Iedereen die zich heeft aangemeld, wil ik bedanken. Ik heb een keuze gemaakt die niet alleen bestaat uit de recensenten die sowieso op mijn lijstje stonden, want ook lezers die al eerder hun enthousiasme voor mijn verhalen met mij hebben gedeeld, krijgen het e-book al voor de verschijning toegestuurd. Er zit zelfs een naam bij van wie ik weet dat ze nog nooit een verhaal van mij heeft gelezen, dat is natuurlijk een gokje, maar kijk eens hoe goed dat heeft uitgepakt met bijvoorbeeld Kat (die het spits gaat afbijten) en Nathalie. Ik verheug me al op jullie meningen! 

Op dit moment, of in de komende dagen, wordt het binnenwerk van de paperback gemaakt. Het is nu dus even uit mijn handen. Als de digitale drukproef binnenkomt, gaan Yvonne en ik die nog helemaal doornemen. Ik zou bijna zeggen dat we de woorden dan spellen, om de laatste achtergebleven foutjes er nog uit te halen. 

Afgelopen week heb ik de boekenlegger ontworpen, die je krijgt bij aanschaf van de paperback. Op die bladwijzer staan twee quotes uit het verhaal. Jullie kennen me goed genoeg om te weten dat ik nog niet ga vertellen welke dat zijn. Maar om toch nog een tipje van de sluier te geven: dit verhaal stond op mijn laptop opgeslagen onder de titel Het verhaal met de vuurtoren. Normalerwijze geef ik het werk in wording de naam van het vrouwelijke personage, maar die was er in het begin nog niet. Alles is begonnen met het zien van de vuurtoren tijdens onze eerste reis naar Zweden. Dan heb ik het over twaalf jaar geleden. Zo lang wilde ik dit verhaal al gaan schrijven. 

Nog vier weken...

Liefs,

Esther

Allereerst wil ik iedereen een gezond en gelukkig nieuwjaar wensen. Hopelijk komen al jullie dromen uit.

Wat is het eerste waar je aan denkt bij de Deense hoofdstad? De kleine zeemeermin is inderdaad de meest populaire bezienswaardigheid in Kopenhagen, daarom verdient het beeld een plek in Niet alles is wat het lijkt en vormt het een mooie achtergrond voor een quote uit het verhaal: De zoektocht is ten einde, maar de regendruppels vertroebelen haar zicht op de waarheid, of is dat haar angst?

Gisteren heb ik de aantekeningen van proeflezers Moniek en Sophie gekregen, daar kan ik dus mooi mee aan de slag. Sophie appte dat Niet alles is wat het lijkt haar favoriet is van al mijn boeken, dat geweldig mooie compliment moet ik gewoon even met jullie delen. Maakt het jullie extra nieuwsgierig?

Afgelopen week zijn we op zondag richting Nederland gereisd, omdat op maandag de overdracht was van het huis van onze jongste zoon Quinten. Nadat we hem hebben geholpen met verhuizen, zijn we op oudejaarsdag teruggevlogen naar Gotenburg. Dat was de eerste keer dat we naar Zweden zijn gevlogen, normaal reizen we altijd met de auto. Qua tijd ben je veel sneller, maar of het voor herhaling vatbaar is? Ik denk meer in geval van nood.  

Via deze blog wil ik Ilona, Nathalie en Sabine bedanken, die één of meerdere boeken van mij bij hun favorieten van 2025 hebben gezet. Laten deze drie kanjers nou ook meedoen met de blogtour. De oproep daarvoor heeft veel respons gegeven. Volgende week maak ik de namen van recensenten die meedoen bekend.

Nog vijf weken...

Liefs,

Esther

Allereerst wil ik alle lieve lezers bedanken voor hun enthousiaste reacties nadat ik de cover van Niet alles is wat het lijkt had gedeeld.  Ook wil ik alle lezers bedanken die mijn nieuwe boek op hun Hebban of Goodreads wil-ik-lezen-lijstje hebben gezet of er zelfs al sterren aan hebben gegeven. Daar helpen jullie mij enorm mee.

Als aanvulling op de informatie over de blogtour op de socials wil ik nog vermelden dat ik recensenten zoek die hun recensie voor Niet alles is wat het lijkt binnen de drie weken na de verschijning op 6 februari willen delen. Je hoeft niet per se al veel vaker recensies geschreven te hebben. Ik vind het veel belangrijker dat je jouw recensie deelt op in ieder geval Hebban, Instagram en of Facebook en eventueel op Goodreads. Ik zal je een datum geven waarop ik graag zou zien dat je deze deelt. Bij eerder verschenen boeken liet ik de recensenten zelf bepalen wanneer ze hun recensie wilde delen en nu ben ik toe aan een echte blogtour.

Afgelopen week stond in het teken van al onze spullen een plekje geven in ons huis en we zijn alweer aan het klussen geweest. Een van de hoogtepunten was absoluut het ophalen van onze Audi Q5 Quattro met een Zweeds kenteken. Zoals jullie ongetwijfeld is opgevallen tijdens het lezen van mijn boeken, ben ik gek op Audi's. Bij de garage ben ik dus gelijk achter het stuur gestapt. Dat is wel even wennen, want het is een automaat en ik ben gewend om in een handgeschakelde auto te rijden. Dat Ines in Holywell Bay moest wennen aan het rijden met een automaat en de daarbij behorende fout, is niet uit mijn duim gezogen. Ook ik trapte bij het eerste het beste tankstation met mijn linkervoet op de rem... De overige twee uur gingen gelukkig vlekkeloos dankzij mijn mantra: alleen remmen en gasgeven, alleen remmen en gasgeven, alleen remmen en gasgeven.

Ilona is inmiddels ook klaar met proeflezen. Zij stuurde me haar opgespeurde foutjes met daarbij: 

Wat heb je er toch weer een fantastisch verhaal van gemaakt vol mooie, ontroerende en grappige momenten.

Alle emoties zijn onder het lezen weer voorbij gekomen.

Mooi, hè. Zulke reacties zijn voor mij puur genieten!

Deze week heb ik een nieuwsbrief met de informatie over het nieuwe boek gestuurd naar lezers die nog geen bestelling bij me hebben geplaatst en aan lezers waarvan ik weet dat ze mij niet zo actief zijn op de socials. De nieuwsbrief sloot ik af met een quote uit het verhaal:

Haar verliefdheid is als een dwarrelend blaadje in een bodemloze put, ze blijft voor hem vallen.

Nog zes weken...

Liefs,

Esther

Eindelijk kan ik de cover van Niet alles is wat het lijkt met jullie delen. Is het geen plaatje? Het had wat voeten in de aarde om de cover, naar mijn mening, perfect te krijgen. De uitsnede van de foto, het lettertype van de titel, de kleur van de titel, de flaptekst en de biografie zijn zaken waar ik veel tijd in steek. Als het ontwerp dan precies is zoals ik wil, geeft dat zo'n heerlijk geluksgevoel. 

Datzelfde geluksgevoel kreeg ik van de feedback van proeflezer Kat. Ze is enorm scherp, ze gaf me stof tot nadenken en haar complimenten heb ik in mijn hart gesloten. De samenwerking is absoluut voor herhaling vatbaar.

Naast dat de e=books van de Cornwall-serie tijdelijk voor € 4,49 per deel verkrijgbaar zijn, heb ik nu ook een heel scherpe aanbieding van € 1,99 voor het e-book van God Jul! via Kobo en Bol. Grijp je kans en droom weg met Iselle en Nicholas, Matthew en Kayleigh, Ines en Court en Madeleine en Thorvald. 

Deze blog schrijf ik vanuit ons huis in Zweden. De overdracht van het huis in Zeeland is geweest, met een auto en aanhanger vol met onze laatste spullen zijn we op dinsdag naar huis gereden. Ik ben een beste wel gevoelig persoon en ik dacht dat het laatste rondje door het huis in Zeeland bij mij een gevoelige snaar zou raken, maar dat bleek niet het geval te zijn. Het is goed zo. Zweden is nu ons thuis.

Hebben jullie gezien dat @feelgood_booklover op Instagram een winactie heeft voor St Michael's Mount, Love Rock en Holywell Bay? Kijk maar snel op haar account!

Voor Niet alles is wat het lijkt ga ik voor het eerst een blogtour organiseren. Wil je het e-book ontvangen vóór de publicatiedatum van 6 februari en je recensie delen binnen vier weken na die datum op Facebook, Instagram, Hebban en eventueel Goodreads, stuur me dan een berichtje of vul het contactformulier in op mijn website.

Nog zeven weken...

Liefs,

Esther

Helaas, nog geen cover. Maar dat geeft mij mooi de gelegenheid om de quote die Nathalie voor Niet alles is wat het lijkt heeft geschreven met jullie te delen. Ik was even sprakeloos van het prachtige compliment dat zij me hiermee geeft. Dat mijn verhalen lezers raken, geeft mij een heel dankbaar en trots gevoel en wat zullen deze worden de cover gaan sieren. Heel veel dank, lieve Nathalie!

Wat ik vorige week ben vergeten te vertellen, is dat de proeflezers het manuscript hebben gekregen. Ik heb het bij dit boek iets anders aangepakt dan bij de eerder verschenen boeken. Yvonne had mij al geholpen met de eerste pakweg 25.000 woorden, omdat Niet alles is wat het lijkt in eerste instantie voor de uitgeverij, waar ik uiteindelijk niet mee in zee ben gegaan, is geschreven. Het voelde goed om haar de overige 50.000 woorden te laten lezen en haar tips en correcties te verwerken voordat het manuscript naar Moniek, Sophie, Ilona en Kat zou gaan. Zo goed, dat ik het bij het volgende boek ook op deze manier ga doen.

Twee fouten die zij eruit heeft gehaald zal ik delen:  ruitenwissers van een auto zemen de ramen, voor mij is dat heel gewoon, maar volgens Yvonne vegen ze de ruiten. Surreëel is volgens Yvonne een anglicisme. Ik heb het braaf veranderd in surrealistisch, want ze heeft natuurlijk gelijk. Yvonnes eerste reactie op het volledige manuscript was: Wat een prachtig verhaal is het weer. En wat een onverwachte wendingen. Je hebt zoals gewoonlijk weer heel mooie beeldspraken en "Stui-vondsten". Ik weet zeker dat het eindresultaat geweldig wordt.

Kat gaf me gisteren een eerste reactie: Hi Esther, even updaten hoor. Ben nu bij hoofdstuk 10. HEERLIJK!! Echt genieten weer. Heel anders dan jouw trilogie en toch ook weer heel herkenbaar. 

Jullie begrijpen vast dat ik daar enorm van geniet.

De laatste dagen in Wissenkerke zijn aangebroken, de tijd van al het geregel is bijna voorbij. We kunnen niet wachten tot het maandag is. Na de overdracht schrijven we ons uit de gemeente Noord-Beveland en reizen dan meteen naar het noorden. Het is tijd om naar huis te gaan.

Nog negen weken...

Liefs,

Esther

Jullie boffen dat ik ervan baal dat de ontwerpers van de cover het momenteel erg druk hebben, omdat ik nu uit frustratie zowel de tekening van Rudi als de flaptekst deel:

Windturbine monteur Alexa krijgt van haar werkgever een enorme uitdaging op een presenteerblaadje aangereikt: ze is met haar collega Niels uitgekozen om een opleiding te gaan volgen voor het allernieuwste en allergrootste type windturbine in… Denemarken!

Alexa is vast van plan om te gaan, maar haar vriend is erop tegen. Ze twijfelde al langer aan hun relatie en nu loopt deze uit op een breuk. Maar niet getreurd en op naar het land waar haar opa vandaan komt. De opa die Alexa niet kent, maar die ze in haar vrije tijd absoluut wil gaan zoeken. De enige aanwijzing die ze heeft, is een adres in Kopenhagen. Maar wie opent daar de deur? Torsten Pedersen, de vicepresident van Wind Force en een van de trainers tijdens de opleiding. Zoals Niels al tijdens hun kennismaking opmerkte, is Torsten met zijn atletische verschijning precies Alexa’s type. Hij nodigt haar uit om binnen te komen en wil haar helpen met haar zoektocht, maar is dat het enige wat hij wil?

En? Is het een mooie smaakmaker? De tekening vind ik supermooi! Rudi heeft zichzelf opnieuw overtroffen. Met de tekening geef ik gelijk aan dat een vuurtoren een belangrijke rol speelt in Niet alles is wat het lijkt. Herkent iemand dit lichtbaken?

Gisteren kwam het overzicht van St. Lira binnen met daarin de uitleningen van mijn boeken in de bibliotheken. Wat een heerlijke kerstbonus is dat, zeg. Het Lira-jaar loopt van juli tot en met juni en in die tijd was St Michael's Mount het meest uitgeleende boek. Het is mooi om te zien dat alle boeken nog steeds gelezen worden. Dat zie ik ook elke maand terug in mijn Kobo overzicht. Dank jullie wel daarvoor, lieve lezers!

Ik typ deze blog in ons kale huis in Zeeland. Het klinkt hier zoals in een echoput. Alleen de meubels die met Quinten meeverhuizen staan nog in de woonkamer. In onze slaapkamer ligt onze kleding op stapeltjes op de vloerbedekking, omdat de kledingkast al naar de milieustraat is gebracht. In Zweden hebben we een grote kastenwand, echt zo'n mooie kledingkast heb ik nog nooit gehad. 

Nog negen weken...

Lief,

Esther

"Als de wind van verandering waait, bouwen sommige mensen muren en anderen windmolens," is een quote uit mijn in februari te verschijnen boek. Ik ben heel benieuwd naar hoe jullie gaan reageren op mijn onthulling van deze week dat hoofdpersonage Alexa windturbine monteur is. Ik weet namelijk dat er best veel tegenstanders zijn van windturbines, maar daar hoor ik niet bij. Ik vind ze indrukwekkend en hoe meer ik me in de windindustrie ging verdiepen, hoe meer ontzag ik kreeg voor de mensen die ervoor zorgen dat wij van groene stroom gebruik kunnen maken. De enige persoon die al een groot gedeelte van het verhaal heeft gelezen is Yvonne. Zij gaf aan dat ze door mijn verhaal toch anders naar windturbines is gaan kijken. Daar geniet ik echt van.

Alexa is een durfal die niet snel bang te maken is. Ik hou er zo van om 0ver stoere dames te schrijven. Maar wat heeft een Nederlandse monteur te maken met Denemarken? Tja, daar komen jullie later wel achter... 

Aan Nathalie van @nathieleest heb ik gevraagd of ze een quote wil schrijven voor op de cover van het boek. Nou, dat heeft ze gedaan. Hij is werkelijk prachtig! Heel binnenkort zal ik de quote met jullie delen.

Gisteren heb ik al mijn wensen voor de cover aan de ontwerpers doorgegeven. Ik weet precies wat ik wil, maar het daadwerkelijk ontwerpen van de cover laat ik graag aan professionals over. Het is en blijft toch het visitekaartje van het boek.

Volgende week gaat het manuscript naar de proeflezers. Het maakt me blij dat ik opnieuw mag rekenen op de expertise van Yvonne, Moniek, Sophie, Ilona en Ineke en er is deze keer nog een proeflezer bijgekomen: Kat van @boekverslaafde. Superleuk dat ook jij me wil helpen, lieve Kat! 

Wat zal ik volgende week delen? De flaptekst, de quote van Nathalie of de tekening van Rudi? Keuzes te over.

Nog tien weken...

Liefs,

Esther

De titel van mijn op 6 februari te verschijnen boek is: Niet alles is wat het lijkt. Zo, dat zijn wel even twee flinke tippen van de sluier, toch? Het schrijven ging de afgelopen week zo lekker dat ik een planning ben gaan maken voor het uitbrengen van mijn vijftiende boek. Omdat Bert en ik alleen nog voor de overdracht en wat af te handelen zaken naar Nederland komen, en we voor de rest al in Zweden wonen, is het nog veel belangrijker dan voorheen om een goede planning te hebben. Ik moet wel zeggen dat ik inmiddels wel precies weet waar ik als zelf-publicerend auteur op moet letten. Dat scheelt een hoop. Maar toch, dit wordt het eerste boek dat ik als Zweeds ingezetene ga uitgeven. 

Februari lijkt me een mooie tijd om een boek uit te brengen, omdat we dan allemaal een beetje naar de lente gaan verlangen. Laat dit verhaal nou in de lente beginnen... Meer ga ik in deze blog echt niet onthullen, want ik wil jullie de komende elf weken natuurlijk steeds nieuwsgieriger maken.

Zoals jullie misschien al hebben gezien, is het in Zweden al volop winter. Het vriest zowel in de nacht als overdag en het heeft een beetje gesneeuwd. De vrieskou maakt prachtige ijsfiguren van takjes van bomen, grassprietjes en de met mos bedekte stenen. Voor ons huis ligt een stapel oude dakpannen en het lijkt alsof er daar plantjes van ijs op groeien. Bert en ik hebben eer van ons werk, omdat we het huis goed hebben geïsoleerd. Als je binnen aan de wanden voelt, zijn die warm. Alleen bij de ramen voel je dat het een stuk kouder is, maar dat wisten we. We hebben er heel bewust voor gekozen om de originele, authentieke ramen te renoveren. Dat draagt juist bij aan de knusse sfeer in huis. 

Vanmorgen was Bert eerder op dan ik en toen ik wakker werd, zag ik de zachte weerschijning van de houtkachel op de boekenkast en ik rook versgebakken brood. Dat is nog eens zalig wakker worden. De broodbakmachine is echt een uitkomst.

Liefs,

Esther 

Vorige week heb ik genoten van jullie spontane reacties op de onthulling van het land waar mijn volgende boek zich afspeelt. Op zondag schreef ik in de auto onderweg naar Zweden aan dit nieuwe verhaal. Ik ben dan vaak minder goed "bereikbaar" voor Bert, omdat ik helemaal verdwijn in mijn zelfverzonnen wereld. Het grappige was dat ik op een gegeven moment opkeek en toen een toren zag, die een rol speelt in het verhaal. We reden op dat moment in Kopenhagen, meer ga ik er nog niet over vertellen, gniffel, gniffel.

De komende twee en een halve week zijn we in Zweden. De auto was weer tot het dak toe gevuld met spullen die allemaal een eigen plekje hebben gekregen in ons huis. Ik vind dat "rommelen" in huis heerlijk om te doen. Waar ik ook steeds erg blij van wordt, is om al mijn boeken weer te zien. Hoewel er nog een groot aantal ingepakt zijn, kan ik wel in de bakken gluren.

De foto bij deze blog is een detail van onze slaapkamer. De gordijnen heb ik online besteld en o, wat heeft dat goed uitgepakt. Ze passen perfect bij de sfeer in ons huis. Het glanskopmeesje van houtsnijwerk maakt het helemaal af.

Over details gesproken: maanden geleden heb ik via Shutterstock een foto gekocht, die ik wilde gebruiken als coverfoto voor het nieuwe boek. Toen was ik er weg van, maar nu ging ik twijfelen. Het voelde niet goed meer, de foto gaf me niet het wauw-effect. Dan zit er niets ander op dan verder zoeken. Gistermiddag heb ik wel de foto gevonden die perfect bij het verhaal past. 

Het tipje van de sluier dat ik deze week wil geven, is dat de hoofdpersoon wederom een stoere dame is. Ze heet Alexa.

Liefs,

Esther

Vorige week stelde ik de vraag waar jullie denken dat het verhaal zich afspeelt dat ik momenteel schrijf. Erg leuk dat er zo veel lezers een gokje deden. Jullie dachten aan Engeland, Frankrijk en België. Eén lezer had wat inside information, want ik had al aan Geja verklapt dat het Denemarken is, omdat zij daar gek op is.

Op de foto bij deze blog zie je Nyhavn, een van de meest populaire bezienswaardigheden in Kopenhagen. De meest populaire kunnen jullie vast wel raden. Hoe ben ik op Denemarken gekomen? Nou, heel simpel: op weg naar ons huis in Zweden rijden we door Denemarken. Onderweg viel mij iets op en daardoor begon het verhaal zich in mijn hoofd te vormen. Ik ben inmiddels op 65.000 woorden, maar het is nog niet klaar.

Heel mooi vind ik dat lezeres Liesbeth al mijn boeken bij mij heeft besteld. Van het totaalbedrag van de veertien paperbacks schrok ik eerlijk gezegd even, maar dan heb je natuurlijk wel wat! De voorraad boeken die meegaat naar Zweden is flink geslonken. 

Waar ik jullie mening om wil vragen, is wat jullie van de papierkwaliteit van boeken vinden. Ik heb bijvoorbeeld Alchemised van Senlinyu gekocht en de pagina's zijn zo dun dat je er bijna doorheen kan kijken. Het boek heeft meer dan 100o bladzijden, dus dat is een behoorlijke investering voor de uitgever, maar ik heb er wel € 34,95 voor betaald. Het is een tendens die ik al langer opmerk. Uitgeverijen hebben zich een tijdje verschuild achter het verhaal dat er papierschaarste is. Dat was er in 2022, maar we zijn alweer drie jaar verder en de boeken hebben nog steeds veel dunnere pagina's dan voorheen. Is dat stiekem onderdeel van de graai-cultuur die er heerst? Mijn boeken hebben altijd een papierkwaliteit van 80/90 gram en daar ga ik geen verandering in brengen.

Liefs,

Esther

Hoe zuinig ben jij op je boeken? Ik gebruik altijd een boekenlegger en ik vouw een boek nooit helemaal open, omdat ik de rug niet wil beschadigen. Hoe zuinig ik op mijn boeken ben, zie je op de foto's in de collage. De afsluitbare plastic bakken waren een investering, maar zijn hun geld meer dan waard. Toen de eerste Zweedse boekenkast (ja, die met het vensterbankje) klaar was, kochten we voor elke reis een paar bakken bij de Happy Price in Tanumshede, om die dan in Zeeland te vullen met boeken. Bij de laatste telling waren dat er vijfendertig. Inmiddels is de Zeeuwse boekenkast verkocht en zijn al mijn boeken in Zweden, dankzij zoonlief Christian die met zijn vrachtwagen een container vol spullen bracht. Ik ben ze niet geteld, maar ik denkt dat het er nu rond de zeventig zijn. De helft daarvan staat in onze slaapkamer geduldig te wachten tot we tijd hebben om aan de tweede boekenkast te beginnen. Behalve bescherming tegen stof zorgen de bakken er ook voor bescherming tegen vocht voor als wij niet in Zweden zijn. Mijn liefde voor boeken is grenzeloos.

Voor ons huis in Wissenkerke is het voorlopig koopcontract getekend. De overdracht is op 15 december. In de resterende zeven weken zullen we een paar keer heen en weer reizen, want in beide landen is er veel te regelen.

Hartstikke leuk al die informatie over onze emigratie, maar jullie willen misschien wel een tipje van de sluier van het boek dat ik momenteel schrijf. Wat wil ik erover kwijt. Hmm, eens even denken... De hoofdpersoon is opnieuw een stoere dame en het boek speelt niet in Nederland of Zweden. Wil jij een gokje doen naar welk land ik de stoere dame laat reizen?

Liefs,

Esther

Het is opnieuw gelukt! NBD Biblion heeft een heel mooie inkooporder geplaatst voor Holywell Bay. Over niet al te lange tijd liggen de exemplaren bij een flink aantal bibliotheken, dat blijft een grote eer voor mij. Omdat het telkens meerdere maanden duurt, nadat ik een paar exemplaren van mijn nieuwste boek heb toegestuurd, ben ik altijd een beetje bang dat het bij dit boek niet gaat lukken. Daarom is het elke keer feest als de inkooporder dan toch binnenkomt. Ik kan nog steeds zeggen dat al mijn boeken bij de bibliotheek te leen zijn.

Toen ik eerder deze week nadacht over wat ik nu weer eens zou vertellen in mijn blog, werd het ineens duidelijk. Ik las deze week het nieuwste boek van Nicholas Sparks (en M. Night Shyamalan). Nicholas is in St Michael's Mount niet voor niets naar deze auteur vernoemd. want ik ben dol op zijn romantische verhalen, maar in dit boek ging ik me ontzettend storen aan het ontbreken van komma's. Sowieso zie ik steeds minder komma's in boeken staan, maar bij dit boek wekte het irritatie op. Vooral het ontbreken van een komma tussen twee persoonsvormen vind ik storend. Je krijgt dan van die ellenlange zinnen, die helemaal niet lekker lezen. Als ik schrijf, plaats ik bewust wel een komma, omdat ik dan een rustpunt wil creëren, een hoofdzin van een bijzin wil scheiden of omdat de zin dan leesbaarder wordt. Proeflezer Yvonne laat me de komma wel eens verplaatsen, zodat het een mooier geheel vormt en Moniek en Sophie zijn fanatiek komma-toevoegers. Nee, dat is geen bestaand woord, maar jullie begrijpen me wel. 

Mag ik vragen hoe jullie hier in staan? Ligt het aan mij, want ik kan me voorstellen dat ik wat ouderwets ben. Vind jij het ontbreken van komma's het lezen bevordert of juist niet? 

Zijn er bij de lezers van mijn blog ook redacteuren die "de regels" hiervoor kennen? Of is het een onderdeel van de schrijfstijl?

Tussen het regelen en inpakken door ben ik verder gegaan met manuscript nummer vijftien. Inmiddels weet ik precies waar ik met het verhaal naartoe wil...

Liefs,

Esther

Het belangrijkste nieuws van deze week is dat we een bod voor ons huis hebben geaccepteerd, en wat voor bod... Een bod waarvan we niet durfden te dromen. Het dringt nog niet tot me door, want het huis staat nog maar twee en een halve week te koop. Ik ben zo ontzettend blij dat we niet langer gewacht hebben met onze beslissing om nog dit jaar te willen emigreren. De tijd is er perfect voor.

Het is wel een gigantisch groot verschil met vijftien jaar geleden, toen ons huis ook te koop stond. Al snel volgde de financiële crisis en we hebben ruim zeven jaar met dubbele lasten te maken gehad. Begrijp je waarom het nog niet tot me doordringt?

Alles draait nu om regelen, plannen, opruimen en inpakken. Daar gaat nogal wat tijd in zitten, want we hebben toch veel meer spullen dan we dachten. Ik kan slecht tegen rommel, dus opruimen is me op het lijf geschreven.

Behalve het regelen, plannen, opruimen en inpakken heb ik deze week ook behoorlijk wat bestelde boeken verzonden. Het schrijven zelf schiet er bij in, maar ik heb ook geen haast met het uitbrengen van mijn volgende boek. De emigratie gaat voor.

Nog even over het superleuke artikel in de Bevelandse Bode, die voorpagina zag ik echt niet aankomen. Ik heb er maar smakelijk om gelachen want het is gewoon een heel eerlijke foto in mijn kluskleding, met mijn haar in de war, zonder make-up en mijn bril op mijn neus. Het is precies zoals het in Zweden gaat. Voor mij is een pauze nemen al snel een mogelijkheid om verder te schrijven aan het verhaal dat zich in mijn hoofd vormt. 

Als laatste nog een bedankje aan Marina voor haar prachtige review op Kobo voor Holywell Bay. Het is heerlijk om te zien dat je hebt genoten van het verhaal van Ines en Court.

Liefs,

Esther 

Deze week een vroege blog omdat vandaag het artikel over onze emigratie verscheen in de Bevelandse Bode. Zoals jullie kunnen lezen waren Bert en ik in Zweden toen Floor Kohlen me belde. Het is maar goed dat het geen beeldbellen was, want ik was net klaar met schilderen en zat weer eens onder de witte vlekken. Toen ik opnam moest ik even nadenken over wie ik aan de lijn had. Ik ken Floor namelijk al heel wat jaren. We zijn oud-collega's van Roompot Vakanties, maar dat ze inmiddels voor lokale krant werkt, wist ik niet. Floor vroeg of ze mij mocht interviewen over onze emigratie naar Zweden. Zoiets vind ik alleen maar leuk en zie hier het resultaat. De link naar het artikel zet ik hierbij. Als je deze kopieert en in je brower plakt, kun je het helemaal lezen: https://www.internetbode.nl/beveland/459686/esther-en-bert-stui-emigreren-naar-zweden

De locatie van ons huis houden we een beetje geheim, tussen Ed en Tanumshede vinden we eigenlijk genoeg informatie. Met de lieverds die ons willen bezoeken, zal ik later de locatie delen. Het is heel eenvoudig te vinden via Google Maps mits je de naam van het huis weet. 

We zijn nu weer in Zeeland en maken het huis en de tuin klaar voor de bezichtigingen van woensdag- en donderdagmiddag. Duimen jullie mee voor een vlotte verkoop?

Nog even over de kasten die ik te koop heb aangeboden op de socials: ik heb de foto van de grote kast zoals die er grofweg een jaar geleden uitzag, met alle WDCC beelden, weggehaald. Het was puur een voorbeeld van wat je allemaal met de kast kan doen. Negenennegentig procent van de beelden in die kast heb ik verkocht, met als simpele reden dat mijn liefde voor ons Zweedse huis groter is dan mijn liefde voor Disney. Eén kleinere kast gaat mee, meer niet. We gaan back to basic en daar past zo'n enorme collectie niet bij.

Tussen alle het opruimen, uitzoeken en inpakken door schrijf ik verder aan boek vijftien. Ik heb net een spannend en emotioneel stuk geschreven en ik merk dat ik tijd nodig heb om die gebeurtenis precies zo in mijn manuscript te verwoorden zodat het de lading goed dekt. Ja, ik spreek weer eens in raadselen, daar ben ik me van bewust. Ooit zullen jullie begrijpen wat ik bedoel.

Liefs,

Esther

Afgelopen week hebben we schitterend weer gehad in Zweden. Zo mooi zelfs dat ik buiten heb geschreven. Ik ben inmiddels voorbij de 50.000 woorden, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Ik had namelijk een stuk geschreven waarna ik een beetje vast kwam te zitten. Onderhuids voelde het niet goed aan, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen waar dat aan lag. Voor het eerst in ruim vijf jaar tijd ben ik, tijdens het ontbijt, gaan brainstormen met Bert. Door in grote lijnen te vertellen waar boek vijftien over gaat en specifiek over het laatst geschreven stuk, zei hij iets waardoor ik de gehele laatste alinea heb geschrapt. Goh, dat voelde gelijk veel beter. De woorden bleven daarna maar komen.

Wordt er ook nog geklust? Jazeker! De voorraadkast is klaar, de slaapkamer heeft plinten gekregen, we hebben een ladekastje voor de woonkamer in elkaar gezet waar heel veel "losse" spullen in kunnen. Ik ben echt juf netjes, want ik kan slecht tegen rommel, dus dat ladekastje is een uitkomst. 

Jullie hebben het misschien al op Facebook gezien: ons huis in Wissenkerke staat nu te koop. Binnen een paar dagen had de makelaar al best veel reacties gekregen, daarom zijn er volgende week woensdag- en donderdagmiddag bezichtigen gepland. Als ik heel eerlijk ben, vind ik het vreselijk dat iedereen zo bij je binnen kan kijken. Niet de bezichtigingen zelf, want dat zijn geïnteresseerden, maar de foto's waar je letterlijk alles op kunt zien. Er zijn zat mensen die "Funda kijken" als hobby hebben... Al met al is het een spannende tijd. Ik ben blij dat ik zo nu en dan kan vluchten in Het ultieme geheim van Dan Brown.

Liefs,

Esther

De foto bij deze blog komt van een verhaal van Kobo Writing Life. Het is geweldig leuk dat ze mij op deze wijze supporten, want niet alleen dit verhaal verscheen afgelopen week, ook Holywell Bay werd met vier andere boeken in het zonnetje gezet. Nu ik het toch over Kobo heb, Holywell Bay was in augustus mijn meest gelezen  boek. Voor mij is het puur genieten om te zien dat veel lezers naar het boek hebben uitgekeken en gelijk zijn gaan lezen. St Michael's Mount was de nummer twee en Love Rock nummer drie.

Wat ook erg genieten is, is dat Bert en ik nu twee weken in Zweden zijn. In de nachten vriest het licht en overdag schijnt de zon volop en is de lucht stralend blauw. Elke dag neem ik de tijd om heerlijk in het zonnetje te gaan zitten. Met mijn ogen dicht luister ik naar de vogels die fluiten, naar het ruisen van de wind en snuif ik de combinatie van de boslucht en de geur van het pas gemaaide gras op, dat zalig kruidig ruikt. Ook klussen we verder in onze slaapkamer. De kastenwand staat, het bed is in elkaar gezet (ja, het zijn allemaal pakketten van IKEA), de gordijnen hebben we opgehangen en ik heb een laag boekenkastje, dat we uit Zeeland hebben meegenomen, van witte verf voorzien. Ondanks dat ik met links schilder, is het resultaat best mooi geworden. In de avonden schrijf ik langzaam maar zeker verder aan boek vijftien. 

Een aantal superlieve mensen wil ik bij deze nog bedanken. Nel, die spontaan de Cornwall Trilogie video voor me heeft gemaakt. Marie-Jose, die een prachtige recensie schreef over Holywell Bay, Hilde, die een speciale post maakte voor de complete Cornwall-serie en Anja en Hetty, die lieve reviews schreven op de website van Kobo. Dankbaarheid maakt mij een rijk mens!

Liefs,

Esther

De beslissing is genomen, Bert en ik gaan in ons Zweedse huis wonen. Emigreren vind ik zo'n beladen werkwoord, terwijl het er puur op neerkomt dat we gaan wonen op de plek waar we het gelukkigst zijn. We worden Zweedse ondernemers, gaan in Zweden belasting betalen en worden Zweedse ingezetenen. Is het een beslissing die we snel genomen hebben? Nee, zeker niet. Bert was al veel eerder overtuigd dan ik, maar na een paar jaar twijfelen ben ook ik overtuigd. Het verschil in leven tussen Nederland en Zweden is te groot geworden. Is alles beter in Zweden dan in Nederland? Nee, maar wel heel veel. De rust, de ruimte, de natuur en de vrijheid zijn voor ons van essentieel belang. Het lijkt alsof ik in Zweden kan ademhalen, terwijl ik het in Nederland benauwd krijg van hoe onze overheid met ons als burgers omgaat. Veel verder ga ik er niet over uitweiden.

Ons huis in Wissenkerke komt zeer binnenkort in de verkoop, wanneer dat verkocht is bepalen we de datum van onze emigratie. Ga ik onze zoons niet missen? Ja natuurlijk! Maar beiden komen graag in Zweden, dus dat komt goed.

Wat verandert er voor jullie als lezers? Voor de e-book lezers verandert er niets. Voor Kobo Writing Life blijf ik een Nederlandse auteur, omdat ik in het Nederlands blijf schrijven. De boeken komen gelijk op de verschijningsdag in Kobo Plus en zijn dan te koop via Kobo en Bol. Bij de verschijning van elk nieuw boek zullen wij een paar weken in Nederland zijn, dus de paperback lezers kunnen gerust zijn. Wel wordt het lastiger om buiten die weken om boeken te bestellen, want verzenden vanuit Zweden is echt te kostbaar.

Om alles rond de verschijning soepel te laten verlopen, zal ik een paar weken daarvoor een nieuwsbrief versturen per e-mail. Ik merk dat er steeds minder lezers actief zijn op Facebook of Instagram, daarom deze oplossing. Heb je ooit een boek bij mij besteld dan krijg je deze automatisch toegestuurd. Wil je er toch zeker van zijn dat je geen enkel boek mist, kun je natuurlijk altijd mijn blog en website volgen of je stuurt een mailtje naar info@estherstui.nl, dan voeg ik je toe aan mijn adressenlijst voor de nieuwsbrief.

Liefs,

Esther

Op de foto bij deze blog zien jullie de Cornwall-serie samengevat in een collage met foto's van Liam Alford Photography, een fotograaf die de meest waanzinnige foto's van Cornwall maakt. Kijk maar eens op zijn socials. St Michael's Mount, Godrevy en Carter's Rocks, wie de boeken gelezen heeft weet precies waar ik het over heb. Het is z0 mooi om te zien dat niet alleen Holywell Bay het hartstikke goed doet, want ook de eerste twee delen staan op mooie plekken in de Hebban rank. Sterker nog, alle boeken, de novelle en het kort verhaal staan in diezelfde rank. Dus hierbij aan alle lezers die mijn boeken nu omarmen een dikke dank jullie wel!

Hebben jullie het interview dat Melsday deelde al gelezen? Er komt ook nog een abc, dus hou haar socials in de gaten. Ik kijk ook erg uit naar Melanies recensie en naar die van Ilona en Naomi, dan is het feest voor mij compleet.

Maar de blog heeft de titel Courtenay, daarom ga ik even in op de vraag die Melanie stelde in haar interview. Ze vroeg me om mijn favoriete personage en ja, dat is Court. Ook al is hij soms Court van stof, ik hou van die man. Ik wilde hem graag een unieke naam geven, een naam die je bij zal blijven. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Rhysand, Cassian, Azriel, Rowan, maar ook aan Mr. Darcy, Mr. Rochester en Max de Winter. Wie dezelfde smaak heeft als ik zal ze vast herkennen. De achternaam van Courtenay, Devereaux, zou geïnspireerd kunnen zijn door de boeken van Santa Montefiore, maar niets is minder waar. Devereaux is namelijk de achternaam van personage Abbie uit De bewoonde wereld, mijn favoriete boek van Nicci French. 

Heb ik nog veel geschreven afgelopen week? Nee, nauwelijks en dat heeft een bijzondere reden. Bert en ik zijn met iets groots bezig en daar gaat veel tijd in zitten. Zeker omdat ik nog steeds weinig met mijn rechter arm kan doen. Volgende week zal ik meer hierover met jullie delen...

Liefs,

Esther 

Zoals de lezers die mij al langer volgen gewend zijn, deel ik een foto van alle boeken tot nu toe in het vak van onze salontafel. Wat een rij al, hè. Holywell Bay wordt supergoed ontvangen, de ene na de andere prachtige recensie wordt gedeeld met voor mij deze week als hoogtepunten die van Kat, Nathie en Hilde. Wanneer ik een recensie ontdek lees ik die graag voor aan Bert, want manlief is niet zo'n lezer. Ik begin dan rustig, maar al snel stop ik met voorlezen omdat er een brok in mijn keel komt. Bert loopt dan al automatisch naar de keukenrolhouder... Het is zo onwaarschijnlijk mooi als een verhaal waarin ik mijn ziel en zaligheid heb gestopt, emoties bij de lezer oproept. Hoe kleurrijk en vol liefde de recensie geschreven is, doet veel met mij. Sowieso zitten de tranen de afgelopen vier weken hoog, maar dit zijn tranen van vreugde en dankbaarheid.

Wat ik deze week besefte, is dat de lat voor een volgend boek wel gigantisch hoog ligt. Kom ik hier nog bovenuit? Toch ben ik nuchter genoeg om te schrijven wat ik wil schrijven en dan zie ik wel hoe dat boek ontvangen zal worden. Er zijn lezers van wie mijn debuut Pencarrow nog steeds hun favoriet is, terwijl ik persoonlijk vind dat de laatste boeken veel beter geschreven zijn, dus er is geen enkele reden om me druk te maken.

Holywell Bay staat al een week op de tweede plek in de Hebban Feelgood rank, dat is fantastisch! Daar sta ik dan als selfpubber tussen de namen van grote uitgeverijen. Ik hoop dat de uitgevers die ooit nee tegen mij hebben gezegd nu even achter hun oren krabben. Of zoals Yvonne me appte: dat ze stuiteren van spijt.

Afgelopen dagen heb ik voor het eerst in maanden verder geschreven aan boek vijftien. Met alleen de wijsvinger van mijn linkerhand. Mijn hemel wat gaat dat traag, hahaha. Tijdens de opleiding voor receptioniste die ik ooit gevolgd heb, moest ik ook mij typediploma halen. Daar was ik zo ontzettend slecht in dat alleen oefenen op school niet voldoende was. Mijn ouders hebben toen speciaal een elektrische typemachine voor mij aangeschaft, waarop ik iedere avond trouw en met veel tegenzin oefende. Met als resultaat dat ik het diploma behaalde. Oké, ik heb voor de cijfers toen gespiekt, die kan ik nog steeds niet blind typen... 

Die lieve Ilona en Gerjo organiseren een online leesclub voor Holywell Bay op 17 september vanaf 20:00 uur via Teams. Ik zou het geweldig vinden als jullie ook meedoen. Je krijgt een paar vragen over het boek voorgelegd, maar voor de rest is het vooral gezellig kletsen over het boek. Vind je dat leuk? Stuur dan even een mailtje naar info@estherstui.nl dan geef ik je e-mailadres door aan Ilona. 

Nog iets grappigs: oud-collega en lezeres vanaf het eerste uur Audrey ( ja, die van het Serieus? T-shirt uit Het Rubens meisje) bestelde voor de tweede keer Love Rock. Haar eerste exemplaar heeft ze op vakantie op Tenerife in het appartement laten liggen. Volgend jaar gaat ze daar weer naartoe, maar we achten de kans klein dat het boek er dan nog ligt. Volgens Audrey zorgt dat alleen maar voor nog meer fans, omdat gevonden boeken daar in een boekenkast worden gezet. Dit soort promotionele activiteiten waardeer ik, Oot!

Liefs,

Esther

Alle geweldig mooie reacties en recensies voor Holywell Bay zijn voor mij haast niet te bevatten. Natuurlijk sta ik voor de volle 100% achter mijn verhalen, maar dit had ik niet verwacht. Het is dus volop genieten! De recensies van Stefanie, Diane, Angelique Kiki, Erica, Geja, Gerjo, Wanja, Joan, Trudie, Corina, Jannie, Melinda, Barbara en Sabine hebben mij ontroerd en enorm veel zin gegeven om snel verder te schrijven aan boek vijftien. Alle lieve lezers die reacties met mij delen of dat in bepaalde groepen op de sociale media doen, wil ik ook uit de grond van mijn hart bedanken. Jullie zijn met velen, daarom ga ik maar niet beginnen met namen noemen, want dan vergeet ik geheid iemand. 

De schitterende collage is ook van Sabine. Wat heeft ze de sfeer van het boek mooi in foto's weten te vangen. Zij is ook een van de lezers waar een woordkunstenaar in schuilt: Het kleine vonkje dat Court nodig heeft wordt door de sprankelende Ines een vlam. Carolien verwoordde ook heel mooi: We hebben allemaal onze rugzak... gevuld met pech, maar ook met liefde. Het is maar net de vraag met wie je de rugzak kan dragen en de inhoud kan delen.

Daar was ik even stil van...

Ik hou de blog kort, omdat mijn arm begint te protesteren. Iedereen die het boek nu leest, wens ik veel leesplezier. 

Liefs,

Esther

Nog even kort over mijn arm, we zijn donderdag bij de orthopeed geweest en het blijkt dat ik twee breuken heb in de kop van mijn bovenarm. Berts reactie: "Als je het doet, doe je het goed." Gelukkig hoef ik niet geopereerd te worden. De pijn is te behappen als ik me rustig hou... maar daar ben ik niet zo goed in.

Zaterdagmiddag hebben Bert en Quinten alle op dat moment bestelde boeken ingepakt en weggebracht. Wat was dat ongelooflijk fijn, maar ook raar, want normaal doe ik alles alleen. Die morgen had ik alle verzendlabels al geprint, maar deze uitknippen heb ik aan Quinten overgelaten. Mijn enige taak in de middag was de boekenlegger toevoegen en het spelletje meespelen van wie woont in Vroomshoop? Bij negen van de tien lezers had ik het goed. 

Dinsdag hadden de eerste lezers hun boek in huis, waaronder alle Vlaamse lezers, maar er zijn ook lezers die nog (on)geduldig afwachten. Maya en Erica hebben Holywell Bay in één dag uitgelezen en er, naar wat ik te horen kreeg, van genoten. Stefanie was dinsdagavond begonnen met lezen en woensdagmorgen vroeg kreeg ik al een berichtje van haar: Goedemorgen, te laat gaan slapen, ik kon niet stoppen met lezen. Wauw, wat is het weer mooi. Van zulke berichtje geniet ik enorm, want ook al is het boek veertien, het blijft verrekte spannend. Erg leuk vind ik ook de unboxing video van Ruby op Insta. Dat kon ik deze keer niet met jullie delen.

De Cornwall-serie is nu compleet. Heel stiekem is Court nu mijn favoriete personage van de serie. Wil jij met me delen wie jouw favoriet is?

Nog één nachtje geduld voor de e-book lezers...

Liefs,

Esther

Het eerste exemplaar van Holywell Bay lag inderdaad op me te wachten toen we in Wissenkerke aankwamen. Wat een heerlijk moment blijft het om het boek waar ik maanden aan gewerkt heb eindelijk in handen te hebben en wat is het mooi!! Natuurlijk had zoonlief Quinten al foto's naar me geappt. Hij is inmiddels doorkneed in het vak, want ik kreeg niet alleen een foto van de voorkant, maar ook van de achterkant en de rug van het boek.  Het blijft ook spannend om het eindresultaat te zien. Zelf zo erg dat ik in Zweden gedroomd heb dat de twee witte lijntjes boven en onder de titel ontbraken. Midden in de nacht werd ik badend in het zweet wakker, maar als ik toen uit bed was gegaan, had ik Bert ongetwijfeld wakker gemaakt. Dat wilde ik voorkomen, omdat we echt heel veel gebouwd en geklust hebben de afgelopen drie maanden. Beiden zijn we best wel gesloopt, dus rust nemen is belangrijk. Eenmaal op een enigszins acceptabel tijdstip wist ik niet hoe snel ik mijn telefoon moest pakken om de coverfoto te bekijken. Er was helemaal niets aan de hand, de lijntjes staat gewoon op het boek. Onbewust ben ik er dus nog veel meer mee bezig dan ik besef.

Superleuk vind ik om te zien dat Ankie @feelgood_booklover en Ruby @beachhouseboeken nog fanatiek met de Esther Stui Challenge op Hebban bezig zijn. Ik beloof hierbij dat iedereen die de challenge dit jaar volbrengt een paperback mag uitkiezen, dus mocht je nog tijd hebben...

NBD Biblion deed deze week opnieuw een nabestelling voor St Michael's Mount. De drukker blijft zo lekker bezig met mijn boeken, want na de grote bestelling voor NBD van Love Rock heb ik nog boeken bijbesteld voor mijn eigen voorraad en morgen gaat de grote bestelling voor Holywell Bay de deur uit.

De complete Cornwall-serie schittert op de foto bij deze blog en ik ben apetrots! Ik kan bijna niet wachten op jullie reacties op het derde deel.

Nog twee weken...

Liefs,

Esther

De door Yvonne en Ineke opgespoorde foutjes in de drukproef heb ik aangepast en daarna heeft de drukker de opdracht gekregen om het eerste exemplaar te gaan maken. De kans is groot dat het boek binnen is als Bert en ik op woensdagavond terugkeren naar Zeeland. Ik hou de Postnl-app goed in de gaten, want Holywell Bay voor het eerst in mijn handen houden, is de bekroning van mijn werk. 

Omdat het bestand voor Kobo Writing Life ook compleet was, heb ik dit geüpload. Binnen twaalf uur stond de preview al in het aanbod van Kobo. Het werkt enorm rustgevend om de verschijning van tevoren in te kunnen plannen. Het bestand ziet er ontzettend gaaf uit met Rudi's tekening boven de hoofdstukken. Ik ben nog elke dag blij met mijn Kobo Libra Colour ereader.

Om nog even bij Kobo Writing Life te blijven, Love Rock was op woensdag de Kobo Daily Deal Dat had ik uiteraard te danken aan Susan. Ik wil er niet bij elk boek om "zeuren" en vind het daarom geweldig mooi dat Susan aan mij dacht. Het is een prachtig promotiemiddel.

De lezers die Diane's Boekenhoekje volgen, hebben waarschijnlijk al gezien dat zij als eerste het e-book van Holywell Bay in huis had. Diane is een van de recensenten die ik heb uitgenodigd, de andere tien maak ik aanstaande zaterdag bekend. Diane is de enige die graag het e-book recenseert en daarom kan zij zich al wentelen in de wereld van Holywell Bay.

Nog een leuk detail van het verhaal is hoe ik op de naam van de mannelijke hoofdpersoon ben gekomen. We waren in Frankrijk en je wil niet weten hoeveel plaatsen er daar zijn met Court in de naam. Ik zocht een opvallende naam voor mijn nieuwste boekenheld en tijdens een wandeling door Wallincourt-Selvigny zag ik een bewegwijzeringsbord met daarop Elincourt. Het Court bleef maar in mijn hoofd rondspoken, tot ik tijdens mijn research naar Engelse landhuizen de naam Courtenay tegenkwam. Het puzzelstukje viel op zijn plaats.

Nog drie weken...

Liefs,

Esther  

Dinsdagmiddag ontving ik de drukproef van de paperback van Holywell Bay, ook wel het binnenwerk genoemd. Wat komt de tekening van Rudi mooi tot zijn recht, hè. Samen met Yvonne en Ineke neem ik het nog één keer helemaal door, voordat het eerste exemplaar gedrukt gaat worden. Ineke had het boek in nog geen dag alweer uit. Haar reactie op het verhaal deel ik graag met jullie: Zucht... uit! En elke keer weer slaag je er in om "weer iets nieuws" te bedenken. Een heerlijk verhaal met verrassende wendingen en het speelt zich als een film voor je ogen af. Zó knap!

Ineke gaat het in de komende dagen nog een keer lezen, want ze weet niet zeker of ze zich door het verhaal heeft laten meeslepen en daardoor foutjes over het hoofd heeft gezien. Maar een tweede keer lezen vindt ze gelukkig geen straf. 

In de drukproef zijn alle suggesties en correcties van Yvonne, Moniek, Sophie en Ilona verwerkt. De laatste drie dames hebben afgelopen week een eindsprint ingezet van heb ik jou daar. Geweldig, want dat scheelt mij een hoop extra werk. Naast de drukproef heb ik namelijk het bestand dat ik ga uploaden via Kobo Writing Life. Dat bestand wordt straks het e-book. 

Ilona haalde nog een hilarische fout uit het manuscript. Ik had geschreven portofolio in plaats van portfolio. Volgens Ilona is dat een combinatie van een portofoon en papier, hahaha.

Melanie wil ik via deze blog nog bedanken voor het delen van een recensie op haar blog, namelijk die van Vlinders. Hartstikke fijn dat ze een eerder verschenen boek zo in het zonnetje zet, dat zou ik zelf ook vaker moeten doen op mijn socials...

In het Zweedse bouw- en klusparadijs boeken we veel vooruitgang. Wat we sinds mei allemaal hebben gedaan, is bijna niet te bevatten. We gaan het zelfs redden om in de laatste twee weken van ons verblijf de slaapkamer en een flinke voorraadkast helemaal af te ronden. Ik kan gerust zeggen dat dit de mooiste slaapkamer wordt die we ooit gehad hebben.

Nog vier weken...

Liefs,

Esther

Woensdagmiddag werd ik verblijd met een flinke inkooporder van NBD Biblion voor Love Rock. Geweldig mooi dat zij elk boek dat ik tot nu toe heb geschreven hebben geaccepteerd. Binnenkort is Love Rock dus te leen in de bibliotheken. Wat een feest! 

Sowieso gaat het mij voor de wind, want in de auteursrank van Hebban stond ik deze week op plek 500.  Jeetjemina, dat is echt hoog. Als ik even terugga in de tijd, dan herinner ik mij dat ik tijdens het verschijnen van Twee zielen, één gedachte nog op plek 1000 stond. Sinds God Jul! gaat het snel. Hebban en Goodreads zijn voor mij als zelf-publicerend auteur een goede graadmeter en de overzichten van KWL natuurlijk.

Moniek en Sophie zijn heel fanatiek bezig met het manuscript van Holywell Bay, dat waardeer ik enorm. Het mooie vind ik ook dat ze bij een zin "dit vinden wij too much" in de kantlijn schrijven of dat ze een uitleg geven over hoe een bepaalde zin op hen overkomt, met daarbij een mooi alternatief. Van Yvonne ben ik dit al gewend, of ik kan beter zeggen word ik verwend met zulke alternatieven. Mooi om te zien dat ik niet alleen als auteur groei, want mijn proeflezers groeien net zo hard mee.

Een typefout die ik gemaakt heb, werkte om mijn lachspieren dus ik zal hem met jullie delen: een baby geef je zachte kopjes op het ruggetje... dat moeten natuurlijk klopjes zijn.

Nog vijf weken...

Liefs,

Esther

"Iedereen heeft zichtbare en onzichtbare gebreken," is voor mij de quote van Holywell Bay. Wie het in het verhaal zegt, dat vertel ik voorlopig nog niet. Jullie steeds nieuwsgieriger maken, is mijn doel.

Deze week houden proeflezers Moniek en Sophie mij flink bezig. Hun bevindingen, opgespoorde foutjes en suggesties verwerk ik in het manuscript. Wat mij opvalt is dat ik in dit manuscript wel eens namen door elkaar heb gegooid. Als jullie de flaptekst van Holywell Bay hebben gelezen, weten jullie dat Izzy een belangrijke rol heeft in het verhaal. In al mijn enthousiasme tijdens het schrijven heb ik haar en Ines wel eens verwisseld. Ik vind het bijzonder knap dat Yvonne, Moniek en Sophie zo in het verhaal zitten dat het hen opvalt. Proeflezers zijn van onschatbare waarde voor mij. 

Verder heb ik deze week ook de boeklegger ontworpen, nog een derde quote verzonnen die ik op een later tijdstip zal delen en in mijn hoofd probeert boek nummer zestien voorrang te krijgen op nummer vijftien. Dat is op zich niet zo bijzonder, want ik weet nog dat het bij God Jul! en Zonsondergang precies op die wijze is gegaan. Toen won Zonsondergang, maar dat gaat nu niet gebeuren. Boek nummer vijftien staat voor mij vast. Misschien is het meer dat een idee vorm krijgt. 

Een heel mooi compliment kreeg ik van Gerjo toen hij tijdens buitenleesdag Midsommar las: Ik ben aan het genieten van je boek Midsommar. En ik word er direct zachter van, alles komt tot rust door jouw schrijfstijl. De tranen prikken in mijn ogen. Dankjewel voor je cadeau. 

Geweldig mooi, hè! Gerjo geeft precies aan wat ik graag wil bereiken. Een vlucht uit het dagelijkse leven, even wegdromen en emoties oproepen.

Nog zes weken...

Liefs,

Esther

Ja, Rudi heeft zijn talent opnieuw ingezet om de hoofdstukken van Holywell Bay van een kunstwerk te voorzien. Met wat aanwijzingen heeft hij Trewellan tot leven gewekt. Als zijn e-mailtje in mijn inbox verschijnt, maakt mijn hart een vrolijk en verwachtingsvol sprongetje, want voor mij is dit een van de hoogtepunten van het uitgeven van een boek. Dit is al het achtste boek waarvoor Rudi een tekening heeft gemaakt. Het begon bij Sprookje of luchtkasteel? en ik hoop dat onze samenwerking nog lang mag doorgaan!

Als tipje van de sluier deel ik het stuk tekst van wanneer Ines Trewellan voor het eerst ziet:

Het bos vloeit over in een frisgroen gazon, dat uitzicht geeft op het landhuis.

Oei, het gebouw zelf is een beetje een tegenvaller. Het is rechthoekig met twee vleugels en alles is even grauw en grijs, met vochtplekken en hier en daar een waas van algen. De talloze klassieke witte ramen met roedeverdeling zijn het enige pluspunt aan dit twee verdiepingen tellende pand. Zelfs de zon doet haar best niet meer om het geheel op te vrolijken. Als Ines het landhuis in drie woorden moet omschrijven, zijn dat: troosteloos, verwaarloosd en deprimerend.

Kijken jullie nu anders naar de tekening?

Juni loopt bijna ten einde en ik kan vertellen dat ik deze maand vrijwel niets geschreven heb. Dat is zeker een reactie op het "avontuur met de uitgeverij", want ik mei heb ik heel veel geschreven. In mijn hoofd vormt boek vijftien en ik heb daar al ruim 30.000 woorden voor, maar een periode van schrijfrust is voor mij belangrijk. Na een dag bouwen en klussen ontspan ik door te lezen. Ik ben al in boek tien van deze maand begonnen en dat is een unicum. Gemiddeld lees ik namelijk zes boeken per maand.

We hebben al grote vorderingen gemaakt in ons Zweedse huis. Naar gelang het weer, en of de bouwmaterialen die we nodig hebben op voorraad zijn, zijn we bezig in de slaapkamer of bouwen we een nieuwe entree. Met vlekjes op mij vingers schrijf ik deze blog, omdat er in de entree ook twee nieuwe ramen komen die ik van witte verf voorzie.

Nog zeven weken...

Liefs,

Esther

Bedankt voor al jullie pre-orders voor de paperback van Holywell Bay en de enthousiaste reacties op de cover. Velen van jullie vinden hem perfect passen in de serie. Toen ik de foto vond, wist ik meteen dat het de coverfoto zou  worden. Het goudgele strand, de zee en het uitgestrekte duinengebied maken van Holywell Bay een van de parels aan de noordkust van Cornwall. In het kleine stukje tekst op de foto bij deze blog kunnen jullie alvast lezen hoe de plaats op Ines overkomt. Eerlijk gezegd ben ik er nog nooit geweest. De plaatsnaam kwam ik wel vaker tegen tijdens mijn research en ik herkende de twee rotseilandjes, maar waarvan ook alweer? Heeft een van jullie de muziek herkent die ik deelde op de socials bij het verhaal van de cover? Die muziek komt uit een televisieserie waar ik groot liefhebber van ben, en voor de serie zijn er verschillende scènes opgenomen in Holywell Bay. Tot zover het tipje van de sluier van deze week.

NBD Biblion verraste mij opnieuw met een nabestelling voor God Jul! Ik ben de tel kwijt van de hoeveelste nabestelling dit is voor het eerste deel van de Zweden-serie. Geweldig mooi dat er nog steeds bibliotheken zijn die het boek aan hun collectie willen toevoegen. 

In mijn Kobo-overzicht zag ik dat St Michael's Mount in mei mijn meest gelezen boek is, op de voet gevolgd door Love Rock en op de derde plek staat Midsommar. Een verrassende vierde plek is er voor Twee zielen, één gedachte. 

Deze week heb ik genoten van de recensie van Ruby van @beachhouseboeken voor Het Rubens meisje. Als ik terugdenk aan de periode dat ik dit boek schreef, aan hoe intens die was, dan kan ik alleen maar supertrots zijn dat mijn verhaal zo op een lezer/recensent overkomt. De combinatie kunst en rockmuziek, Eva en Dan, Amsterdam, New York en Wenen is mij op het lijf geschreven.

O, toch nog een tipje van de sluier van Holywell Bay, want hebben jullie de naam van de mannelijke hoofdpersoon gezien? Courtenay Devereaux. Vrienden mogen hem Court noemen en dat spreek je uit als koort. Laat ik nou best wal leuke woordgrapjes verzonnen hebben met die naam.

Nog acht weken...

Liefs,

Esther

Terwijl de laatste puntjes op de i worden gezet voor de cover, deel ik een sfeermaker van Holywell Bay:  De bomen die de oprijlaan markeren zijn zo gesnoeid dat het lijkt alsof ze een tunnel vormen. Het einde van de tunnel baadt in uitnodigend goudgeel zonlicht.

Het beeldend schrijven is iets waar ik intens van geniet. Hoe geef ik weer hoe de beelden er in mijn hoofd uit zien? Het is spelen met woorden tot het op papier staat, zoals ik het voor ogen zie. Ines rijdt over de oprijlaan, ze ziet de gebogen vorm van de bomen en het zonlicht. Aan het einde van de tunnel staat haar een verrassing te wachten...

Sinds zaterdagmiddag zijn we weer in thuis in Zweden. Deze week hebben we hulp van zoonlief Quinten en Henry, de beste vriend van Bert, en die twee hebben ervoor gezorgd dat we enorme vorderingen hebben gemaakt. Heel het dak is vervangen. Alle slechte gedeelten zijn vernieuwd en op het moment dat jullie deze blog lezen, leggen wij de nieuwe dakpannen erop. Van schrijven is er afgelopen week niet veel gekomen. Ik geloof dat ik 7.000 woorden geschreven heb, maar dat was tijdens de laatste dagen van ons verblijf in Noord-Duitsland. Vind ik dat erg? Nee, helemaal niet, want eerst ga ik mij volledig richten op het piekfijn in orde maken van Holywell Bay, dat is het allerbelangrijkst. Naast deze sfeermaker heb ik ook twee quotes en een klein leesfragmentje ontworpen, met daarbij foto's die jullie in het verhaal zullen tegenkomen.

Wat denken jullie? Zal ik het volhouden om te wachten met het delen van de definitieve cover van mijn nieuwe boek tot de volgende blog? Nee, natuurlijk niet. Daar heb ik het geduld niet voor. Zodra ik hem heb, zal ik hem met jullie delen. Het is werkelijk een plaatje.

Liefs,

Esther

Allereerst wil ik iedereen bedanken die naar aanleiding van mijn blog van vorige week gereageerd heeft. Echt superlief! Van lezers tot collega-auteurs, weet dat ik dat enorm waardeer. Ook wil ik over wat ik met jullie deelde nog kwijt dat ik er geen traan om gelaten heb. Ja, ik was boos en teleurgesteld, maar inmiddels zie ik veel positieve kanten aan deze wending. Een voorbeeld? Een van mijn stokpaardjes is toch wel de cover van een boek en die heb ik nu helemaal in eigen hand. Ik weet al precies welke foto de cover van mijn vijftiende boek zal sieren. Deze had ik al eens eerder gevonden en ik wist ook nog op welke website, maar het leek alsof de foto verdwenen was. Een middag lang heb ik telkens nieuwe zoekopdrachten geprobeerd, want ik kan mij er dan echt in vastbijten. Het resultaat mag er zijn: de foto heb ik uiteindelijk gevonden en meteen gekocht. 

Over een cover gesproken. Natuurlijk weet ik al lang welke foto er op die van Holywell Bay komt te staan.  Op maandag heb ik al mijn wensen, en dat zijn er behoorlijk wat, in een e-mail naar de ontwerpers toegestuurd. Heel misschien kan ik hem volgende week wel met jullie delen. Maar nu eerst de flaptekst:

Ines heeft maar één doel en dat is werk vinden, zodat ze in Cornwall kan blijven. Na diverse afwijzingen krijgt ze een uitnodiging voor een gesprek op het landgoed Trewellan gelegen in het mooie Holywell Bay. Over het landgoed kan ze geen informatie vinden en juist dat mysterieuze prikkelt haar nieuwsgierigheid. Het gesprek met hoofdtuinman Jacob verloopt goed, maar vanwege de vijandige houding van huishoudster Rosie houdt Ines het voor gezien. Ze weet wanneer ze niet welkom is. Toch krijgt ze de baan, omdat ze open en eerlijk vertelt hoe ze in Cornwall is terechtgekomen.

Het samenwerken met Jacob en collega Oliver is elke dag een feest. Wat Ines bovendien intrigeert is het contrast tussen de perfect onderhouden tuin en het landhuis, dat een verwaarloosde indruk maakt. Volgens Rosie is het onbewoond. Toch hoort Ines in het huis wel eens voetstappen, getik en gelach, geluiden die ze niet kan verklaren.

Dat ze niet aan waanideeën leidt, blijkt als er plotseling een meisje voor Ines’ auto opduikt dat roept: ‘Stop! Neem me alsjeblieft mee. Mijn vader is een monster!’ Het meisje heet Izzy en haar vader is niemand minder dan Courtenay Devereaux, de bewoner van het landhuis. Ines stapt uit en gaat de confrontatie met hem aan. Wat ze aantreft is geen monster, maar een man die getekend is door het leven.

Nou, vertel mij maar wat jullie van de flaptekst vinden.

De foto bij deze blog is een schermafbeelding van een Instagram verhaal van Kobo Writing Life Nederland. Ik vind het zo'n eer dat ze dat doen. Twee zielen, één gedachte is nog steeds een van mijn meest persoonlijke verhalen.

Nog tien weken tot de verschijning van Holywell Bay...

Liefs,

Esther

Omgaan met een teleurstelling, hoe doen jullie dat? Op woensdagmorgen wilde ik het liefst de pot met chocoladekoekjes gaan leeg eten, maar ik heb ervoor gekozen om mijn wandelschoenen aan te trekken en een eind te gaan lopen. Wat was er aan de hand? Nou, in februari nam een uitgever contact met mij op met de vraag of ik interesse zou hebben in een gesprek. Aangezien het een uitgever was die bij mij in hoog aanzien stond, ging ik akkoord. Er volgde een superleuk en informatief Zoom-gesprek en we spraken af dat ik een opzetje van een verhaal zou maken aan de hand waarvan ik dan een voorstel zou krijgen. Ik kreeg de vrije hand en het was geen enkel probleem dat ik eerst het derde deel van de Cornwall-serie wilde afronden. Toen ik dat had gedaan, ben ik gelijk gaan schrijven, want ik wist al precies waarover boek vijftien over zou gaan. Mijn superlieve vriendin, oud-collega en redacteur Yvonne ging, nadat ze al haar suggesties voor Holywell Bay had gemaild, meteen door met dit volgende verhaal en vorige week maandag heb ik het opzetje van ruim 25.000 woorden gemaild. Afgelopen dinsdag kreeg ik een totaal nietszeggende reactie zonder voorstel en wilden ze ineens eerst het hele manuscript ontvangen. Als ik ergens niet tegen kan, is het mensen die zich niet aan hun afspraken houden, dat heb ik ze dus laten weten. Op de reactie die daarop kwam, heb ik kort maar krachtig nee gezegd. Het hele manuscript gaat niet hun kant op. Ik weet na dertien boeken, een novelle en een kort verhaal heel goed wat mijn verhalen waard zijn en ik laat niet met me sollen. Ik ben en blijf dus een zelf-publicerend auteur! Natuurlijk heb ik dit eerst met mijn achterban bestaande uit manlief Bert, Yvonne en Ilona besproken, want hun mening is voor mij erg belangrijk.

Het woordje sollen gebruik ik trouwens expres, omdat Bert en ik nu twee weken in Noord-Duitsland zijn. Weet je wat grappig is? Net voordat ik mijn ronde van een uur ging lopen werd het droog en ik was nog geen vijf minuten binnen en het regende weer pijpenstelen. De weergoden zijn mij tenminste goed gezind. Ik heb ook helemaal geen uitgever nodig. Weet je wat veel belangrijker is? Het huis op de foto, dat is ons grote geluk. Over anderhalve week racen we weer naar Zweden.

Liefs,

Esther

Op dinsdagavond zaten we te praten over de vorderingen die we afgelopen week op klusgebied gemaakt hebben, toen ik in mijn ooghoek iets zag bewegen. Op een paar meter afstand van ons huis liep een eland langs. Ik kon mijn ogen niet geloven, want ook al komen we al jaren in Zweden dit was pas de derde keer dat we een eland zagen. Deze keer niet vanuit de auto of van een flinke afstand, maar heel dichtbij. De foto bij deze blog is de scherpste van het stel dat ik gemaakt heb. Je ziet onderaan de witte roede van het raam waar wij met onze neuzen zowat tegenaan stonden. Terwijl Bert een filmpje maakte, zag ik dat er nóg een eland liep. Je hoort mijn verbaasde en toch zo veel mogelijk ingehouden reactie op de video die ik op mijn socials heb gedeeld. Elanden kunnen namelijk niet goed zien, maar ze kunnen des te beter horen en ruiken. In stilte genoten we van het schouwspel en de rust die de dieren uitstraalden. Op hun dooie gemakje namen ze een hapje van wat jong groen om dan een paar passen te zetten en daar verder te eten. Wat een prachtig cadeau was dat!

In een week tijd hebben we flinke stappen gezet met het maken van de aanbouw. De vloer zit erin en we hebben de doorgang van de woonkamer naar de slaapkamer gemaakt. Dat was een moment waar ik lang naar uitgekeken heb. De oorspronkelijke buitenmuur bestaat namelijk uit dikke balken waar Bert de kettingzaag in heeft gezet Inmiddels zit op die plek het kozijn voor de deur naar de slaapkamer. De wand daaromheen krijgt ter zijner tijd ook boekenkasten. Eigenlijk hebben we dan een woonbibliotheek in plaats van een woonkamer, dat was nog een grote wens van mij. Voor het geval dat jullie denken dat ik alles bepaal, nou nee hoor, Bert wil later graag een hele grote schuur, hahaha. Ook hebben we het raam van de slaapkamer geplaatst en we zijn begonnen met isoleren. 

Op schrijfgebied ben ik bezig geweest met het verzinnen van de flaptekst en de biografie van Holywell Bay. En ja, ik zal ook deze week een tipje van de sluier van mijn nieuwe boek oplichten: mijn lievelingssprookje is Belle en het Beest en dat sprookje heeft zeker voor inspiratie gezorgd.

Liefs,

Esther

Sinds dinsdagmiddag zijn Bert en ik weer in onze Zweedse stuga. Het Zweedse woord voor thuis is hemma en zo voelt het ook echt. Omdat we off grid wonen is, als we aankomen, de opstartfase iets anders dan in een huis waarin je alle nutsvoorzieningen voor handen hebt. Stroom krijgen wij via onze zonnepanelen en water komt via onze eigen bron, dus die systemen moeten eerst worden aangezet. Maar, en dat is een grote maar, allereerst gaat Bert naar binnen om de muizenvallen te controleren. Jullie weten vast al dat ik geen liefhebber ben van die kleine beestjes met een lange staart, dus Bert is zo lief om dat voor mij te doen. Deze keer was de kust veilig, hallelujah! Daarna begint het uitladen van de auto en het uitpakken van onze spullen. Na het avondeten is het tijd voor mijn boeken-uitpak-feest. Alle boeken zitten, als we er niet zijn, in afsluitbare plastic bakken en ik kan niet wachten om die weer in de boekenkast te zetten. Eh... maar niet lukraak, hè.  Alle boeken hebben hun eigen plek in de kast. Natuurlijk wisselt er wel eens wat, want zo zijn in januari alle boeken van Jackie van Laren en Charlotte de Monchy meegegaan naar Zeeland en daarvoor in de plaats heb ik nu boeken meegenomen van Nicholas Evans, Stuart Harrison, Adam Armstrong en Robert Mawson. Al die geweldig mooie boeken zie ik als pure rijkdom.

Op woensdag zijn we gelijk verder gegaan met de aanbouw en wel met de vloer. Ik heb er veel aardigheid in om de afkortzaag te hanteren. Bert geeft aan welke maat raggel hij nodig heeft en ik teken die af en zaag hem op de gewenste lengte. Twee jaar geleden bleef ik angstvallig uit de buurt van het grotere elektrische gereedschap en kan ik er nu prima mee omgaan. 

Heb ik op schrijfgebied nog iets te melden deze week? Nou, eigenlijk niet zoveel. Ik ben bezig met het verwerken van de tips en suggesties van Yvonne voor Holywell Bay en ik schrijf aan iets anders, maar daar ga ik nog helemaal niets over verklappen. 

Oké, ik zal nog een tipje van de sluier van Holywell Bay oplichten: personen uit Pencarrow hebben een bijrol in mijn nieuwste boek. Dus als je dat verhaal nog niet gelezen hebt, heb je daar tot 15 augustus nog mooi de tijd voor. Pencarrow is eigenlijk altijd al de voorloper van de Cornwall-serie geweest.

Liefs,

Esther

De rozen op de foto bij deze blog zijn Queen of Sweden-rozen en met deze rozen komt Ines in aanraking in Holywell Bay. Als hovenier en rozenliefhebber weet ze gelijk dat het rozen zijn van de befaamde Engelse kweker David Austin, maar de vraag die aan Ines wordt gesteld, neemt ze iets te letterlijk... Waarom ik dit kleine tipje van de sluier van het derde deel van de Cornwall-serie geef, heeft alles te maken met mijn geloof dat toeval niet bestaat. Toen ik al lang en breed schreef aan dit verhaal en ik heel bewust voor Ines met een s gekozen had in plaats van met een z, omdat die schrijfwijze in Vlaanderen vaker voorkomt, werd er in mijn lievelingsland een prinsesje geboren. Prins Carl Philip en prinses Sofia, waar ik al kort over schreef in God Jul!, hebben een dochtertje gekregen en hoe heet ze? Inderdaad: Ines. Mooi toch!

De link naar Zweden leg ik expres, want op maandag gaan Bert en ik eindelijk weer naar ons Zweedse huis. Ik ga nergens heen zonder mijn laptop en er reist in de overvolle auto ook een extra beeldscherm mee, want ik moet nog een enorme inhaalslag maken op Yvonne. Deze dame heeft alle 34 hoofdstukken en de epiloog al van tips en suggesties voorzien, terwijl ik nog maar bij hoofdstuk 8 ben. In haar laatste e-mail met aantekeningen schreef Yvonne: Ongelooflijk hoe snel je dit weer voor elkaar hebt. Ik heb genoten van het verhaal. Bijzonder is dat je van ieder boek iets anders weet te maken, andere problematiek, andere verhaallijnen en toch blijft jouw stijl herkenbaar.

In dit boek vind ik het zo knap dat je ook een aantal personen uit andere boeken soepeltjes je verhaal in schrijft.

Nu hebben jullie dankzij Yvonne nog een tipje van de sluier te pakken. Wat een mooie woorden, hè. Als Yvonne het goed vindt, weet ik dat ik goed zit.

Deze week werd ik verrast door een dame die voor haar schoonmoeder een boek bij mij bestelde. Uiteraard is dat voor moederdag. Die schoonmoeder ken ik goed en ik weet dat zij al heel veel boeken van mij gelezen en wel in de kast heeft staan, dus voorzichtig informeerde ik of de schoondochter daarvan op de hoogte was. Nou, dat was ze, hoor. Ze kon precies zeggen welke boeken haar schoonmoeder nog niet had. Wat ontzettend lief dat je dat nakijkt voordat je gaat bestellen. Zoals jullie zien doe ik mijn best om geen namen te vermelden, anders is de verrassing weg. Op zondag krijg ik vast een reactie op deze blog.

Liefs,

Esther

Laat ik deze blog maar beginnen met het tipje van de sluier van Holywell Bay voor deze week: de verschijningsdatum is 15 augustus. Bert en ik zijn eind juli terug uit Zweden, dus dan heb ik nog twee weken om alles te regelen omtrent het uitgeven. Iedereen die naar aanleiding van het bekend maken van de titel heeft gereageerd, wil ik bedanken. Het is superfijn om te weten dat er al naar het boek wordt uitgekeken.

Wie van jullie heeft De onbeschoft aantrekkelijke man gelezen via Kobo of Kobo Plus? Is jullie toen niets opgevallen? Lezeres Liesbeth namelijk wel. Zij gaf als eerste en enige door dat er een stuk tekst miste op ongeveer de helft van het boek en best een behoorlijk stuk, dat uitleg geeft over de scheiding van Lucas.  De onbeschoft aantrekkelijke man was mijn eerste zelf-gepubliceerde uitgave en er is toen tijdens het proces duidelijk iets misgegaan. Inmiddels ben ik een stuk bedrevener in het "vak", dus het bestand aanpassen was een fluitje van een cent. Wil je de juiste versie op je e-reader hebben staan? Verwijder dan het oude bestand en download het nieuwe. Liesbeth, hartelijk bedankt voor je oplettendheid!

Nu ik het toch over Kobo heb... Gisteren ontving ik De Pluim, de nieuwsbrief van Kobo Writing Life. Ik ben hen zo dankbaar voor alle aandacht die ze aan mijn boeken geven, want wat staat daar bij de selectie van nieuwste titels te shinen? Juist, Love Rock. 

Als laatste, omdat zelfspot mij niet vreemd is, geef ik jullie de twee leukste door Yvonne gevonden fouten van deze week: algemene narcose in plaats van algehele narcose en hoofdbrekers in plaats van hoofdbrekens. Ik zou hebben durven zweren dat het hoofdbrekers waren. Zo zie je maar weer dat ik nog elke dag iets leer over de Nederlandse taal.

Liefs,

Esther

Deze week heb ik zin in een grote onthulling voor het derde deel van de Cornwall- serie namelijk de titel: Holywell Bay. Na het getijde eiland St Michael's Mount, het uitkijkpunt Love Rock, is de titel van het derde deel gebaseerd op een plaats aan de noordkust van Cornwall. Als je Love Rock hebt gelezen, weet je dat Ines daar gaat werken.

De reden dat ik dit nu wil delen, is dat ik het manuscript af heb. Ik heb serieus nog nooit zo snel een verhaal geschreven, want veel meer dan twee maanden heb ik er niet over gedaan. Ideeën die ik al best lang in mijn hoofd had zitten, vielen ineens op zijn plek en dat is zo'n geweldig gevoel. Het manuscript ligt nu bij de proeflezers die daar veel tijd voor krijgen, omdat ik het boek in augustus gaan uitbrengen. Van dat "veel tijd krijgen" trekt Yvonne zich niets aan, van haar heb ik al suggesties gekregen tot en met hoofdstuk 8. Ik geniet ervan dat ze er met zoveel enthousiasme aan begonnen is. Holywell Bay heeft 34 hoofdstukken, bestaat uit ruim 92.000 woorden en heeft daarmee meer woorden dan Love Rock en minder woorden dan St Michael's Mount. Tot zo ver de onthullingen van deze week.

Na het paasweekend in Zeeland te zijn geweest, zijn Bert en ik nu weer in Frankrijk. Frankrijk heeft een klein beetje inspiratie gegeven voor Holywell Bay, maar daarover later meer. Het was ook erg leuk om te zien dat er lezers in Frankrijk via Kobo boeken van mij gelezen hebben, dat zag ik in het Kobo overzicht van maart. En niet alleen uit Frankrijk, vanzelfsprekend uit Nederland en België, maar ook in Spanje worden mijn boeken gelezen.

Het Kobo overzicht vertelde mij dat Love Rock in maart mijn meest gelezen boek is en dat terwijl het boek pas op 14 maart verscheen. Dank jullie wel voor jullie support! Ook St Michael's Mount is in maart veel gelezen, dat boek staat op nummer twee gevolgd door Midsommar op plek drie.

Deze blog zal ik afsluiten met een paar grappige typefoutjes die Yvonne al ontdekt heeft: oprijlijn in plaats van oprijlaan, tapjes in plaats van tapejes en uitgebloede rozen in plaats van uitgebloeide rozen.

Liefs,

Esther

Afgelopen donderdagavond was de online leesclub van Love Rock en man, wat heb ik daarvan genoten! Oké, de techniek liet ons zo nu en dan een beetje in de steek, maar dat mocht de pret niet drukken. Van de superlieve lezers kreeg ik me toch een partij complimenten, echt fantastisch! Ilona en Gerjo hadden leuke vragen voor de deelnemers verzonnen, zoals waarom je meedeed, wie je favoriete personage was, wat je de mooiste zin vond in het boek en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik kreeg een aantal stellingen voorgeschoteld waar ik uit moest kiezen. Ja, je leest het goed: moest. Een paar van die stellingen zal ik met jullie delen:

Een bestseller of een publieksprijs. Ja, jeetje daar is toch geen antwoord op te geven? Uiteindelijk heb ik voor een publieksprijs gekozen. 

Een boekverfilming of tien vertalingen. Kijk, die vond ik niet moeilijk. Tien vertalingen. Sowieso zou ik heel graag willen dat onze Zweedse vrienden een boek van mij zouden kunnen lezen en heel eerlijk gezegd, ken ik maar een handjevol films die ik even goed vind als het boek. 

Nederland of Zweden. Uiteraard Zweden.

Chocolade of Disney. Dat was voor de meesten een verrassing, want ik koos voor chocolade. De laatste films die Disney heeft uitgebracht, spreken mij niet aan. Geef mij de klassieke sprookjes maar.

Natuurlijk konden er ook vragen gesteld worden en ik heb een aantal leuke weetjes gedeeld over het derde deel van de Cornwall-serie, zoals de coverfoto, de titel, wanneer ik het boek wil uitbrengen en welke serie er een grote rol in krijgt. Heel jammer als je niet bij de leesclub online aanwezig was, want dan zal je nog geduldig op de antwoorden moeten wachten. Alle deelnemers en de organisatoren wil ik nog een keer bedanken. Bij het derde deel gaan we het zeker weer doen.

De foto bij deze blog is van Fisherman's Cottage in Mullion Cove, met op de achtergrond de zeewering en een vissersboot en op de voorgrond de kreeftenfuiken.

Op het moment dat ik deze blog schrijf, zijn Bert en ik in Noord-Frankrijk, dus we zijn van moin in Noord-Duitland naar bonjour gegaan. Levert al dat reizen ook nog inspiratie op? Jazeker! Welk land de inspiratie gaf, dat ga ik nog niet verklappen. Ooit zullen jullie het kunnen lezen.

Liefs,

Esther

Afgelopen zondag deelde Kobo Writing Life Nederland deze foto. Elke maand delen ze ongeveer vijf boeken die in de maand daarvoor zijn verschenen. Die tekst: Hij is er: het tweede deel van de Cornwall-serie waar fans van Esther Stui al vol verwachting naar uitkeken! Daar word ik dus helemaal vrolijk van. Sowieso word ik erg vrolijk zodra ik iets van KWL of Kobo zelf zie langskomen, want door hen heb ik mijn schrijversdroom waar kunnen maken. Ik weet nog heel goed dat toen ik het e-book van De onbeschoft aantrekkelijke man via KWL had gedeeld, ik daar best een naar bericht over kreeg. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om een boek te delen op een streamingsplatform als Kobo. Het is zo jammer dat ik de naam van de vrouw niet meer weet, anders had ik haar even een overzicht van mijn inkomsten via Kobo toegestuurd. De paperbacks zijn leuk en voor mij een must bij ieder geschreven boek, maar Kobo Plus zorgt ervoor dat ik er geen baan bij hoef te hebben. Ik ben zo blij dat ik mij toen niets van dat mens heb aangetrokken. Zo zie je maar weer, doe lekker je eigen ding en laat je door niemand tegenhouden.

Het is, denk ik, nog leuk om te delen hoe ik bij het huis van Matthew kwam. Voor mijn research struin ik graag buitenlandse makelaarswebsites af en daar kwam ik The Stone House in Marazion tegen. Dat was exact wat ik in gedachte had voor Matthew. Google er maar even op...

Hoe het met het schrijven gaat van het derde deel? Fantastisch! Ik ben nu op ruim 88.000 woorden en het einde is in zicht. Wel heb ik tijdens het schrijven iets geleerd. Ik wilde het woord laagdunkend gebruiken, omdat ik dat zo'n mooi woord vind. Dan check ik de betekenis meestal even, want stel je voor dat het iets ander betekent dan ik denk. Wat zag ik toen? Het is laatdunkend. Weer wat geleerd.

Vanavond is de leesclub van Love Rock, daar heb ik enorm veel zin in!

Liefs,

Esther

Vanavond kreeg ik van Ilona de tip om even op het Instagram account van Anja Janssen te kijken. Daar trof ik een nogal schokkende boodschap aan. Het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic heeft inzicht gekregen in een database die Meta gebruikte voor de ontwikkeling van zijn AI-model Llama. Eén van de grootste illegale boekendatasets met 7,5 miljoen boeken en 81 miljoen wetenschappelijke artikelen, dus auteursrechtelijk beschermde werken, zijn dus door Meta zonder toestemming gebruikt. De auteursbond roept schrijvers op te checken of er werken van Nederlandse auteurs zijn gebruikt. Ik kan jullie vertellen dat er ook 9 boeken van mij zijn misbruikt, want zo hard durf ik het wel te stellen. Dat is diefstal! In wat voor klote wereld leven wij tegenwoordig? Mijn excuses voor mijn taalgebruik.

Er zijn al best veel mensen die gestopt zijn met Facebook, Instagram en WhatsApp, maar dat zijn juist de plekken waar ik het meeste contact heb met mijn lezers. Dat levert dus een lastig dilemma op.

Maar goed, ook even wat positief nieuws delen met daarbij een vrolijk plaatje van Mullion Cove. Het schrijven gaat echt fantastisch. Ik ben nu op 73.820 woorden en nee, het verhaal is nog niet af. Ik verbaas mij over hoe snel dit verhaal vorm krijgt, want ik ben er zeggen en schrijven pas een week of zes mee bezig. Ideeën waar ik al lang mee rondloop, vallen in dit boek op hun plaats. Just go with the flow!

Love Rock gaat ook nog steeds als een tierelier, wat een eer heb ik van mijn werk!

In de reacties op de vorige blog heb ik al wat verklapt over het derde deel van de Cornwall-serie. Zo vroeg Ilse of de titel van het derde deel ... Bay is. Ilse heeft mij helemaal door, want ja, de titel van het derde deel geef ik al aan het einde van het tweede deel. Miranda vroeg of ze nog lang geduld moest hebben voor het derde deel uitkomt. Ik heb haar verteld dat ik denk aan uitgeven in midden of eind augustus. 

Er zijn een aantal afmeldingen voor de leesclub van Love Rock op 10 april, erg jammer vind ik dat. Wil je je alsnog aanmelden? Dan kan dat bij Ilona of Gerjo. Ben je onzeker of het iets voor jou is? Dan willen beide lieverds je dat zeker uitleggen. Ik weet verder ook van niets, want ik wil me juist laten verrassen.

Liefs,

Esther

Wat heeft deze vuurtoren met Love Rock te maken? Daarvoor zul je mijn boek moeten lezen... De vuurtoren staat op het eilandje Godrevy voor de kust van Cornwall en wordt ook zo genoemd. Dit is een van de plekken waar ik nog nooit ben geweest, maar die ik tegenkwam tijdens de research voor het boek. Wat Kayleigh zegt in het verhaal over vuurtorens dat zijn mijn woorden. Ja natuurlijk, want ik ben de auteur, maar het is precies hoe ik over deze bakens in zee denk. Ik ben gek op vuurtorens en de symboliek waar deze voor staan.

De liefde voor mijn nieuwste boek overtreft al mijn verwachtingen, zeker ook door twee van de meest mooie recensies die ik tot nu toe gekregen heb, die van Kat en Nathie. Het grootste compliment dat je mij kan geven is dat een boek je raakt, dat je het leest met een lach en een traan. Voor hilarische feelgood zonder diepgang moet je niet bij mij zijn. Schrijf ik dan eigenlijk wel feelgood of kan ik het deepgood gaan noemen? 

Deze blog schrijf ik in Noord-Duitsland, waar Bert voor drie weken een project heeft. Mijn dagen bestaan uit schrijven, wandelen, lezen en de normale dingen zoals het Airbnb-huis een beetje bijhouden, maar vooral schrijven. Vandaag ben ik op 55216 woorden gekomen en o, wat wordt dat derde deel mooi, al zeg ik het zelf. Het schrijft zichzelf. De ideeën blijven in mij opkomen en ik schrijf helemaal niet in chronologische volgorde. Het is meer nadenken over waar ik welk stuk ga plaatsen. 

Heel grappig was dat Mieke in de Feelgood Books groep op Facebook vroeg of het nuttig was om eerst Pencarrow te lezen voordat ze aan de Cornwall-serie zou beginnen. Lieve Geja, Inge, Yvonne, Ilonka en Thea gaven gelijk het antwoord dat het niet uitmaakte. Het antwoord dat ik erbij heb getypt, zal ik hieronder delen:

Nu ga ik heel raadselachtig zeggen dat de mannelijke hoofdrolspeler uit Pencarrow een piepklein rolletje heeft in St Michael's Mount en wie weet...

Liefs, 

Esther

Er is nog geen week voorbij sinds de verschijning van Love Rock en ik kan al niet meer bijhouden hoeveel lieve mensen het boek alweer gelezen hebben. Natuurlijk hoopte ik dat jullie ook dit tweede deel van de Cornwall-serie in jullie hart zouden sluiten, maar dat het boek zo ongelooflijk goed ontvangen wordt, is veel meer dan ik verwachtte. Ik ben er dolblij mee! Regelmatig stuiter ik even door de woonkamer van enthousiasme, want jullie waarderingen zijn geweldig mooi.  Jullie bezorgen mij een heel trots gevoel.

Ik begin maar niet met namen te noemen van lezers en recensenten die mij van mijn sokken hebben geblazen met hun reacties op het boek, omdat ik bang ben dat ik dan iemand vergeet. Kijk, ik kan maar op één manier schrijven en dat is puur op gevoel en recht uit mijn hart en dat is zo te horen precies wat jullie zo waarderen. Met Bert had ik het er nog over dat er zo naar een nieuw boek wordt uitgekeken. Ineens drong het tot mij door dat ik mensen blij maak met iets wat ik ontzettend graag doe. Hoe mooi is dat!

In onze salontafel hebben we twee open vakken en in het vak dat het dichtst bij mijn leesstoel zit, staan mijn boeken. Op die manier kan ik er heel vaak naar kijken. Bij ieder boek deel ik een foto van hoe de boekenrij en nu uitziet. Heel kleurrijk en alle boeken van hetzelfde formaat. Ik vind het vervelend als ik meerdere boeken van een auteur met verschillende formaten in mijn boekenkast heb staan, soms zijn er zelf verschillen binnen een serie. Dat vind ik eeuwig zonde. Net als stickers op de cover van een boek, daar ben ik allergisch voor, hahaha.

De afgelopen twee weken heb ik een enorme lading boeken gesigneerd, ingepakt en opgestuurd. En dat is nog maar een klein gedeelte, want de meeste lezers zijn Kobo lezers en dat is prima. Over Kobo gesproken, mijn overzicht van februari kwam binnen en mijn meest gelezen Kobo Plus boeken waren St Michael's Mount, Midsommar en God Jul!. 

Gisteren (ik schrijf de blog altijd op woensdagavond) stond Love Rock op plek 67 in de Hebban rank en op plek 6 in de Hebban Feelgood rank met een gemiddelde waardering van 4,78 sterren en een 4,8 in Kobo, en dat is nog niet het enige. Wat ik namelijk bij ieder boek dat ik uitbreng zie, is dat de eerder verschenen boeken ook volop gelezen worden, want ook St Michael's Mount, Zonsondergang, Vlinders, Valse start, Pencarrow, De onbeschoft aantrekkelijke man, Het Rubens meisje en Gewoon puur Emma staan in de Hebban rank. Dat is gewoonweg fantastisch, dank jullie wel!!

Aan alle lezers die al uitkijken naar het derde deel kan ik verklappen dat ik al 43.000 woorden voor dat manuscript geschreven heb. Ik zit heel kort na de verschijning van Love Rock alweer in een heerlijke schrijfflow.

Liefs,

Esther

Op de foto bij deze blog zien jullie Love Rock, de rotsformatie vlak bij Mullion Cove die tot mijn verbeelding spreekt en waar ik wat mee moest doen. Nee, ik ben daar nog nooit geweest. Ik kwam de naam tegen tijdens mijn research en wauw, wat paste dat goed bij het verhaal dat ik in gedachten had. Voor de cover van Love Rock heb ik gekozen voor een foto van Mullion Cove zelf. Waarom? Dat gaan jullie vanzelf lezen in het boek, want het is nog maar één nachtje tot de officiële verschijningsdag!

Wat heb ik genoten van de unboxing video's van Ruby, Kat en Ilona en de "doorblader" video van Stefanie. Laatstgenoemde heeft mij ook heerlijk verrast met haar mooie recensie. Net zoals Ruby en Moniek dat deden.  Afgelopen week was superdruk door de enorme hoeveelheid boeken die ik verstuurd heb. De berichtjes die daarna binnenkwamen, waren puur genieten voor mij. Zo was er een liveverslag van hoe Monique meerdere keren per de dag naar de brievenbus liep om te kijken of haar boek al bezorgd was. Daar heb ik smakelijk om gelachen en jeetje, wat is het een eer als er zo naar je boek wordt uitgekeken. Meerdere keren stonden er in die berichtjes dat ik trots mag zijn op wat ik bereikt heb. Van zulke berichtjes krijg ik blozende wangen of ik doe een rondedansje door de woonkamer. Dank allemaal!

Nog even over de twee extra boeken die Inge kreeg, want ik bespeurde enige afgunst. Inge heeft een minibieb en tijdens een eerder gesprekje vroeg ze of ik misschien "oude" boeken had die ik kwijt wilde. Ik moest haar toen teleurstellen, want ik verkoop de eerder verschenen boeken nog regelmatig. Maar tijdens het signeren maak ik wel eens een fout. Of ik signeer een boek op naam en dan blijkt dat ik al een boek voor die persoon gesigneerd heb of ik ben gewoon niet handig bezig en maak een schrijffout. Inge's exemplaren van Het Rubens meisje en Twee zielen, één gedachte bevatten zo'n fout. Dan is dat ook weer uit de wereld.

De blog heb ik de titel bevoorrecht gegeven en dat is precies hoe ik mij voel. Dankzij jullie hoef ik er geen baan bij te hebben om rond te kunnen komen. Daar speelt ook de keuze om zoveel mogelijk tijd in Zweden te willen doorbrengen een rol, maar zonder jullie enthousiasme zou ik geen ondernemer zijn geworden. Ik geniet volop van het leven dat ik nu leidt.

Iedereen die aan het lezen is of die morgen eindelijk kan gaan lezen, wens ik veel leesplezier. Ook het verhaal van Matthew komt recht uit mijn hart.

Liefs,

Esther

De paperbacks zijn binnen! Twee dagen voor de afgesproken datum van 7 maart waren de boeken binnen en begon het grote inpakfestijn, maar niet voordat ik alle boeken stuk voor stuk had gecontroleerd. Waar kijk ik dan naar? Nou, of de cover strak is, dus zonder ezelsoren, lijmresten en snijranden. Ook het binnenwerk blader ik door om te zien of er geen inktvlekken zijn en of de paginanummering klopt. Al met al ben ik daar even zoet mee. Daarna heb ik de recensie-exemplaren gesigneerd, ingepakt, in de verzenddoosjes gestopt en heb ik verzendlabels gemaakt. Deze boeken, en die van een paar geluksvogels, zijn woensdagmiddag al met de post meegegaan. Vanaf nu verzend ik iedere dag een stapel boeken. Dat doe ik in een rustig tempo, want ik heb tenslotte nog een week tot de verschijningsdatum. Dat woord verschijningsdatum vind je niet op Woordenlijst.org of in de Dikke Van Dale, Yvonne noemt dit door mij verzonnen woord een Esther-vondst. 

Op maandag heb ik alle betaalverzoeken verstuurd en ik verbaas mij elke keer weer over hoe snel iedereen betaalt. Echt geweldig! In feite moet het versturen van zo'n verzoek een koud kunstje zijn, maar niet voor mij. Ik heb echt moeite om steeds dezelfde handeling te verrichten, dat wil er bij mij gewoon niet in. Het gedeelte van mijn brein dat logisch nadenkt, is een beetje onderontwikkeld, hahaha. Ik ben veel beter in verhalen vertellen.

Gisteren kreeg ik nog een nabestelling voor Midsommar en St Michaels's Mount van NBD Biblion. Wat ontzettend fijn dat jullie bij jullie bibliotheek om mijn boeken vragen, als ze deze niet in hun aanbod hebben.

Tijdens het wachten op de zes dozen vol paperbacks van Love Rock, ben ik alweer begonnen met het schrijven van het derde deel van de Cornwall-serie. Ik kan verklappen dat ik al meer dan 20.000 woorden heb geschreven. Niet alleen in de afgelopen week, maar in de laatste drie weken. 

Omdat ik niet verwacht had dat ik de boeken voor het schrijven van deze blog al in huis zou hebben, had ik een foto van de boekenlegger gemaakt om bij deze blog te posten. Want geen nieuw boek zonder een boekenlegger. Die foto zal ik vrijdag met jullie delen.

Zijn jullie helemaal klaar voor het verhaal van Matthew?

Liefs,

Esther

De recensenten voor Love Rock heb ik zorgvuldig uitgekozen. Ilona, Naomi, Kat, Hilde, Melanie, Ruby, Nathalie, Kim, Diane en Anna hebben door eerdere recensies en het leuke contact dat ik met hen heb hun exemplaar van mijn nieuwste boek dik verdiend.

Hebben jullie hard gelachen om mijn unboxing video? Ik wel, hoor! Waar het om draait is natuurlijk het moment dat ik mijn creatie ook echt in handen heb. Dat moment blijft bijzonder mooi. Ja, ook bij boek dertien.

Wie van jullie heeft de preview in Kobo al gelezen? Ook daar ben ik heel blij met het resultaat. Ik heb het al vaker gezegd, maar ik herhaal het toch graag even: voor mij is Kobo Writing Life de uitvinding van de eeuw.
Aan de hand van de preview meldde Erica zich bij mij met een heel enthousiast: Ik zag de Bodmin Moor uit Pencarrow voorbij komen, binnenkort maar weer een keer lezen. Kijk er weer naar uit. Dat woordje weer is niet zonder reden geschreven, want Erica heeft alle boeken al meerdere keren gelezen. Voor mij is dat een enorm groot compliment en ik geniet van Erica’s oplettendheid. Zo had ze ook gelijk door dat de advocaat van Nicholas uit St Michael’s Mount James St Aubyn uit Pencarrow is. Zeg eens eerlijk, had jij dat ook gelijk door? In Love Rock komen jullie naast de personages uit St Michael’s Mount nog een aantal oude bekenden tegen…

De eerste recensie voor Love Rock is binnen en wat is dat puur genieten. Lieve vriendin Yvonne heeft mij geweldig geholpen met het proeflezen en met het controleren van de drukproef en dan schrijft ze ook nog zo’n schitterende recensie. Duizendmaal dank!
Voor St Michael’s Mount zijn er de afgelopen weken ook nog meerdere recensies bijgekomen met als meest recente die van Kim, die ik ook heel dankbaar ben.

Nog twee weken… en als je de paperback hebt besteld, kun je misschien nog wel iets eerder beginnen met lezen.

Liefs,
Esther

Gistermorgen kreeg ik de drukproef, ook wel het binnenwerk genoemd, binnen en zijn Yvonne, Ineke en ik gelijk aan de slag gegaan om die te controleren. Wat schetste mijn verbazing? Aan het einde van de middag kreeg ik een appje van Ineke met de melding dat ze het verhaal alweer uit had. Ze schreef: Ik was zo ondergedompeld in het verhaal dat ik "mijn taak" niet zo best het uitgevoerd, geloof ik. Of er stonden helemaal geen foutjes meer in. Dankjewel, Esther voor wéér een prachtig verhaal...  Meer ga ik niet delen, want dan komen er spoilers in beeld. Ineke gaat Love Rock nu nog een keer rustig doornemen. 

Op dinsdag heb ik een superleuk gesprek gehad met Susan van Kobo Writing Life over het afgelopen uitgeefjaar. Susan maakt dan prachtige grafieken van hoe mijn boeken het gedaan hebben. Ik wil wel een klein beetje informatie met jullie delen en dat is dat de leesminuten in Kobo Plus ruim verdubbeld zijn ten opzichte van 2023. Het zijn er ruim twee miljoen. Dus lieve Kobo Plus lezers, vanuit de grond van mijn hart: Dank jullie wel!

Hebben jullie De Feelgood Boekenplank van Veronique's Boekenhoekje ook gezien? Het was zo leuk om daaraan te mogen meewerken. Ik ben trouwens deze week in Frankrijk. Bert is een nieuw project gestart van vier weken en dit is de enige week dat ik met hem meega, want vanaf volgende week wil ik thuisblijven voor het eerste exemplaar van Love Rock. Ander leuk nieuws is nog een nabestelling van NBD Biblion voor de bibliotheken. Deze keer voor St Michael's Mount en Midsommar. 

En ja, het mooiste van afgelopen week was mijn contact met Gerjo n.a.v. zijn recensie voor St Michael's Mount. Dat was zo positief dat Gerjo voorstelde om een leesclub voor Love Rock te organiseren, samen met Ilona gaat hij daar invulling aan geven. Op 10 april vanaf 19:30 uur bespreken we, via Zoom, het boek met ongeveer twintig lezers. Dat vind ik zo ontzettend gaaf! Heb je je nog niet opgegeven? Schroom dan niet. Je hoeft echt geen super uitgesproken mening te hebben. Ik zou het geweldig vinden om jullie via deze digitale wijze te zien en te spreken.

Genoeg gekletst voor deze week. Ga maar snel de eerste pagina lezen. Nog drie weken...

Liefs,

Esther

Heel blij ben ik met mijn vriendschap met illustrator en auteur Rudi Bagusat. Ik hoef Rudi maar een mailtje te sturen met ideeën voor een tekening en hij gaat aan de slag. Dat onze gemeenschappelijk Disney hobby tot dit zou leiden, had ik nooit verwacht. De tekening die boven elk hoofdstuk van Love Rock komt te staan, is van Shepherd's Cottage. Ik hoef vast niet te vertellen dat de cottage een belangrijke rol heeft in het verhaal.

Afgelopen week heb ik regelmatig met blozende wangen en een heerlijk geluksgevoel op de socials gekeken.  Het begon met de fantastisch mooie reel van St Michael's Mount en Love Rock, die Kat heeft gemaakt. Het is bijzonder mooi dat een recensent deze extra aandacht aan de boeken geeft. Daarna verscheen de recensie van Ilonka voor het audioboek van St Michael's Mount, waar ik van genoten heb. Toen noemde Diane St Michael's Mount als een van haar drie tips voor Valentijn en kreeg ik een heel enthousiaste reactie van Kim op datzelfde boek. Tenslotte verscheen er een superfijne recensie van Ankie voor St Michael's Mount met een vijf sterren waardering. Mijn week kan dus niet meer stuk! Hartelijk dank, dames!

Op zondag kreeg ik de tweede mail met suggesties en een geweldig compliment van proeflezer Ilona: Wow, wat is het een fantastisch verhaal! Het heeft me echt geraakt!!  Zo'n lieve reactie betekent veel voor mij. Bij ieder boek hoop ik uiteraard dat het verhaal in de smaak valt, maar de twijfel slaat toch weer toe naar mate ik dichter bij de verschijningsdag kom. Alle proeflezers reageren heel positief, dus daar hou ik me aan vast. 

Moniek en Sophie zijn met de laatste loodjes van het proeflezen bezig. Wat mij echt opvalt bij dit manuscript is dat zij overbodige zinnen opmerken. Ik lees het stuk tekst dan meerdere keren door en verrekt, ze hebben gelijk. Het boek wordt er alleen maar mooier door.

Gisteren zag ik bij de herinneringen op Facebook een post van 12 februari 2020, waarin ik mijn tweede blog deelde. Jeetje, is dat echt al vijf jaar geleden? Ik denk dat er in die vijf jaar misschien vier keer geen blog is verschenen. Dat betekent dat ik al ongeveer 240 blogs heb geschreven. Echt niet te geloven.

Nog vier weken...

Liefs,

Esther

Ja, Love Rock staat op Hebban en Goodreads. Het zou superfijn zijn als jullie het tweede deel van de Cornwall-serie aan jullie leeslijstje willen toevoegen. Eerlijk gezegd staat het boek al een poosje op beide websites en dat wilde ik nog even geheim houden. Geen idee of mijn gevoel klopt, maar ik denk dat het beter is om iets dichter bij de verschijningsdag aan jullie te vragen om het boek toe te voegen. Ach, eigenlijk is dat strategisch denken ook helemaal niet mijn ding. Wat een onzin allemaal, hahaha. Toen ik zag dat er al een paar lezers hebben aangegeven dat ze het boek willen gaan lezen én dat het boek een vijf sterrenwaardering van proeflezer Moniek heeft gekregen, vond ik dat een geweldig mooie reden om het nu te delen. Dank je wel, lieve Moniek!

Hebben jullie het nieuwtje gevonden in de biografie op de cover? De Cornwall-serie wordt een trilogie! Oké, ik heb nog geen letter geschreven, maar tijdens het schrijven van Love Rock ontstond er een verhaallijn in mijn hoofd over een bepaald personage. Ja, na het lezen van het boek mogen jullie gaan raden over wie het derde deel gaat.

Afgelopen week werd ik op Hebban verrast met twee recensies van eerder verschenen boeken. Echt ontzettend leuk dat lezer Ankie juist voor Een klus voor twee en Gewoon puur Emma heeft gekozen.

Linda bestelde meerdere boeken en gaf mij een prachtig compliment: Via mijn vriendin, die bij de bibliotheek werkt, kreeg ik diverse boeken van jou te lezen. Wat heb ik genoten van deze boeken en ben inmiddels, net als mijn vriendin, een groot fan van jou geworden.

Ik heb fans! Dat blijft moeilijk te bevatten voor mij, omdat ik puur schrijf wat ik zelf zou willen lezen. Van zo'n lief compliment krijg ik blozende wangen.

Het audioboek van St Michael's Mount staat nu ook op Google Play en op Nook Audiobooks van een heel grote Amerikaanse boekhandelsketen met de naam Barnes & Noble. Dat is toch hilarisch! Zouden er Nederlands sprekende Amerikanen zijn die het boek gaan luisteren? We shall see.

Nog vijf weken...

Liefs,

Esther

Hierbij presenteer ik jullie de complete cover van Love Rock. Wat is hij mooi, hè. Ik ben best lang op zoek geweest naar de foto die bij het verhaal past en natuurlijk heb ik de foto in het manuscript verwerkt. Het moment dat ik de foto vond, kan ik mij nog goed herinneren. Het was zo'n magisch moment. 

Wat de cover extra mooi maakt is de quote van recensente Naomi, @proudbookjunkie op Instagram:

Ik weet niet wat het is met Esthers manier van schrijven, maar ik ben er verslaafd aan.

Dat vind ik zo'n geweldig mooi compliment. Dank je wel, lieve Naomi.

Deze week begon met het verwerken van de laatste tips en correcties van Yvonne. Ik vind het zo'n eer dat ze zo veel tijd aan mijn manuscript besteedt. Haar hulp is onmisbaar voor mij. Gelukkig geeft ze aan dat ze het erg leuk vindt om te doen en dat het ook voor haar leerzaam is. Nu maar hopen dat ik alles wat ik bij dit boek geleerd heb ook in een volgend manuscript zal toepassen.  Vaak heb ik het idee dat ik steeds dezelfde fouten maak. Volgens Yvonne komt dat door mijn enthousiasme en dat vind ik een prima excuus.

Moniek, Sophie en Ilona zijn ook nog druk bezig. Het is erg fijn dat ze niet alle vier tegelijk met tips komen, want het verwerken is ook een tijdrovende klus waar ik heel secuur mee omga.

Van de verwerken van de tips in het manuscript van Love Rock ging ik gelijk over naar het luisteren naar de bestanden die Olivia met mij deelde voor het luisterboek van St Michael's Mount. Wat heeft ze het inspreken goed gedaan. Het is zo grappig en ook best intens om het verhaal tot leven te horen komen. 

Het delen van de bestanden op Kobo en Findaway Voices is op zich al een flinke klus. Extra mooi is het dan dat het luisterboek één dag later al op Kobo te vinden was en drie dagen later op Storytel en Spotify. Hoewel ik mezelf best tuk had, omdat ik in de zoekfunctie van Storytel telkens Love Rock typte en het mij best irriteerde dat het audioboek er nog niet op stond... Tja, dat krijg je als je met twee boeken tegelijk bezig bent, hahaha.

In mijn overzicht van Kobo van december zag ik dat God Jul! het meest gelezen boek is die maand. Het was natuurlijk ook de perfecte maand om in het boek te beginnen. St Michael's Mount was nummer twee en Midsommar nummer drie. 

Van NBD Biblion heb ik nog een nabestelling gekregen voor St Michael's Mount. Binnenkort is het boek in nog meer bibliotheken te leen.

O ja, om nog even terug te komen op de cover. Ik ben benieuwd wie van jullie als eerste de verrassing daarop vindt...

Nog zes weken!

Liefs,

Esther

Op de foto bij deze blog treffen jullie een fragment aan uit Love Rock, met op de achtergrond de steile rotsen in de buurt van Love Rock. Ik noem het expres geen quote, want dat is het niet. Het zijn de gedachten van Matthew die ik heb verwoord en die jullie hopelijk nieuwsgierig maken.

Wat een week was afgelopen week. Naar aanleiding van de flaptekst heb ik van trouwe lezers al best veel pre-orders binnengekregen voor de paperback. Het is voor mij puur genieten dat jullie al naar het boek uitkijken.

Proeflezer Yvonne gaat als een speer door het manuscript. Dan bedoel ik niet dat ze niet nauwkeurig is, want dat is ze uitermate, ik bedoel dat ze haar suggesties en opgespoorde foutjes al heeft doorgeven tot en met hoofdstuk 16 van de 24 hoofdstukken. Moniek en Sophie hebben het best druk, maar toch zijn zij al bij hoofdstuk 5. De grappige typefouten die ik gemaakt heb en die zij of ikzelf gevonden hebben, deel ik graag met jullie:

geveild in plaats van gevleid, jeukbeenderen in plaats van jukbeenderen, schijn in plaats van schuin, stoopwafel in plaats van stroopwafel en de leukste is nog steeds: doosbang in plaats van doodsbang. 

In deze blog wil ik drie dames bedanken: Melanie omdat ze mij bij haar top drie van favoriete Nederlandstalige auteurs noemde. Zo, die zag ik even niet aankomen. Dat is echt iets waar ik niet eens van durfde te dromen, zoveel eer van mijn werk. De tranen sprongen letterlijk in mijn ogen. Volgens mij was het bij Een klus voor twee dat ik Melanie voor het eerst benaderde met de vraag of ze een recensie voor mij wilde schrijven. Wat vond ik dat toen spannend om te doen, want Mel is echt een heel bekende naam in het boekenwereldje. Zo zie je maar weer, niet bang zijn en geloven in wat je schrijft.

Ruby noemde mij bij haar 3 Author Challenge als zijnde een van de drie auteurs waar ze meer van wil lezen. Wauw, dat is toch gaaf.

En Olivia die een superleuke reel deelde waarin ze aan het werk was. met het inspreken van het audioboek voor St Michael's Mount. Ja, ook dat zit er nog aan te komen.

Hopelijk kan ik volgende week de cover van Love Rock met jullie delen. Daar wordt op dit moment nog hard aan gewerkt.

Nog zeven weken...

 Liefs,

Esther

Wat hebben jullie heerlijk enthousiast gereageerd op mijn aankondiging van het nieuwe boek. De titel heeft vast wel wat vraagtekens opgeroepen, daarom laat ik deze foto van de rotsformatie zien. Tijdens mijn zoektocht naar mooie plekken in Cornwall kwam ik bij dit uitkijkpunt terecht en ja, die naam, daar moest ik gewoon iets mee doen.

Het manuscript is naar de proeflezers en hun eerste reacties zijn heel positief. Alle vier geven aan dat ze gelijk in het verhaal zitten en door willen lezen. Ik ben hen heel dankbaar voor de tijd die ze voor mijn dertiende boek vrijmaken, want er gaat echt veel tijd zitten in het taalkundig of verhaaltechnisch uitpluizen van een manuscript.

Allemaal leuk en aardig, denken jullie natuurlijk, maar waar gaat het verhaal over? Laat ik maar gelijk de flaptekst delen: 

Voor hoteleigenaar en chef-kok Matthew Godolphin zijn drie dingen belangrijk: zijn vriendschap met Nicholas en Iselle, zijn werk en ontspannen met zijn vele scharrels. De collega’s van het restaurant zijn als een familie voor hem en die familie heeft dringend versterking nodig. Matthew treft Kayleigh de Ridder aan, die in afwachting van haar sollicitatiegesprek haar zenuwen nauwelijks de baas is. Hoe timide en terughoudend ze is, blijkt als hij haar heeft aangenomen.

Na twee weken begint Matthew zich zorgen te maken over Kayleigh. Niet dat ze haar werk niet goed doet, want dat doet ze uitstekend, maar omdat ze stil is, zich afzijdig blijft houden en bij harde geluiden vaak ineenkrimpt. Hij heeft het gevoel dat ze het een en ander heeft meegemaakt en de collega’s daarom op afstand houdt. Ook valt hem een vaag wit streepje op de ringvinger van haar linkerhand op. Zou ze gescheiden zijn? Is ze met die reden Nederland ontvlucht? Een uitspraak van Nicholas zet hem aan het denken over waar hij eigenlijk mee bezig is. Hij beseft dat hij behalve Iselle geen enkele vriendin op platonisch gebied heeft. De enige vrouw met wie hij vriendschap zou willen sluiten is Kayleigh, maar hij maakt de ene fout na de andere...

Nu ik toch bezig ben met onthullen: de verschijningsdatum wordt 14 maart. Ja, dat is al over acht weken!

Een dikke dankjewel gaat naar Ruby van @beachhouseboeken. Ruby heeft namelijk de Esther Stui challenge officieel als challenge op Hebban aangemeld. Je kunt deze vinden in de app met code FCGEF. Wie gaan er nog meer meedoen? Ik beloof dat ik aan het einde van het jaar voor alle deelnemers die de challenge volbrengen voor een verrassing zal zorgen. Elke en Sandra, die in 2023 en 2024 de challenge hebben voltooid, delen daar sowieso in mee.

Liefs,

Esther

Allereerst bedankt voor alle jullie lieve berichtjes naar aanleiding van mijn blog van vorige week. Het gaat inmiddels zo goed met Quinten dat hij zijn helikoptermoeder een beetje beu wordt. Daarom hebben Bert en ik besloten om toch nog drie weken naar Zweden te gaan. Op de foto zie je hoeveel sneeuw er op onze oprijlaan ligt. Het is echt een halve meter, dus geen doorkomen aan ook al hebben we een vierwiel aangedreven auto. Dan is die oprijlaan, waar ik normaal dol op ben, ineens wel heel erg lang... Aangezien we zelf nog geen tractor of iets dergelijks hebben met een sneeuwschuif, hebben we met de hand sneeuw geschoven. In no time stond het zweet bij -4 op onze hoofden. De paadjes van de twee containers naar het huis zijn het belangrijkst, dus daar zijn we mee begonnen. Het heeft twee dagen gelden hard en lang gesneeuwd en gisteren heeft het even gedooid, daarom is de sneeuw bovenop gesmolten en weer opgevroren, dat maakt het karwei extra lastig. Onze bagage en de net gehaalde boodschappen zaten nog onder aan de oprijlaan in de auto. Er zat niets anders op dan ook een paadje naar de auto te maken. Gelukkig reageerde buurman Ingemar, hij woont op zo'n twee en een halve kilometer bij ons vandaan, op onze per sms gezonden noodkreet en kwam de oprijlaan voor ons schuiven. Die man is echt een engel!

Ik hoor het jullie zeggen: 'Leuk al die sneeuw, maar hoe zit het met het manuscript?' Daar heb ik afgelopen week hard aan gewerkt. Ik kan zelfs zeggen dat het verhaal af is. Inclusief proloog en epiloog bestaat het uit ruim 83.000 woorden. Komende dagen ga ik een hoofdstukindeling maken en alles nog één keer doorlezen, voordat het manuscript naar de proeflezers gaat. Opnieuw hoor ik jullie zeggen: Heb je nog een tipje van de sluier? Goed, want dat verdienen jullie! De titel van het tweede deel van de Cornwall-serie is Love Rock.

Liefs,

Esther

In Midsommar schreef ik: Niet te veel nadenken over de toekomst, want die kan in vijf minuten tijd ineens totaal anders zijn. Dat hebben Bert en ik aan den lijve ondervonden. Op 21 december om 23:00 uur kregen we een telefoontje omdat Quinten met spoed in het ziekenhuis was opgenomen. De combinatie van een infectie en zijn diabetes was hem bijna fataal geworden. In de nacht zijn Bert en ik van Noord-Duitsland naar Goes geracet om bij onze zoon te kunnen zijn. Veel meer ga ik er niet over delen, omdat het een privésituatie betreft. Ik geef alleen aan waarom ik vorige week het schrijven van een blog heb overgeslagen. Het gaat nu goed met Quinten, maar jullie begrijpen dat de schrik er goed inzat bij ons. Inzit bij ons. Bert verwoordde dat heel treffend: we zijn emotioneel gecrasht. 

Ruim een week heb ik niet naar mijn manuscript gekeken. Ik was zelfs zo uit mijn verhaal dat ik gisteren alles wat ik tot nu toe geschreven heb, ben gaan teruglezen. Op de 21ste was ik op de 74.000 woorden gekomen en nu ga ik het schrijven pas weer oppakken. Heb ik ergens niet zo enthousiast op gereageerd als dat ik normaal zou doen, weet je nu waar dat door kwam.

Wel heb ik kunnen genieten van kleine lichtpuntjes als dat Kobo Writing Life Nederland een mooi verhaal had gemaakt met God Jul! op Instagram en Facebook, lieve reacties op mijn boeken in de Kobo Plus lezers groep op Facebook, het terugzien van St Michael's Mount in de boekentop 10 van Ilona, Kat en Elke van vorig jaar, Sandra die de #estherstuichallenge heeft voltooid, Inge die het jaar begint met het lezen van St Michael's Mount en Wilma die God Jul! gaat lezen voor haar januari-challenge. Allemaal heel veel dank voor het terugbrengen van de lach op mijn gezicht.

Liefs,

Esther

In het huis waar we vorige week waren, hangt een poster met deze tekst: Chocolate doesn't ask silly questions, chocolate understands. Nou, dat is mij wel op mijn lijf geschreven, want chocolade helpt altijd. Maar eigenlijk is dat niet waar, omdat ik chocolade eet als ik verdrietig ben, maar ook als ik supervrolijk ben. Chocolade kan gewoon altijd. Tijdens het schrijven van deze blog liggen er chocolade koekjes van het Zweedse merk Marabou naast mijn laptop. Die verdien ik ook wel, want ik ben net gestopt met schrijven aan het manuscript op 69.567 woorden. Ik ben naar het einde aan het toewerken, dus ik kan nu al vertellen dat het boek deze keer geen 100.000 woorden zal krijgen. Ik wil nog zat dingen toevoegen en toch weet ik al dat het eerder 80.000 woorden zullen zijn. Een verhaal is klaar als het klaar is ongeacht het aantal woorden.

Word probeerde net grappig te zijn. Ik type: Ik heb twee keer in de week digitaal contact met... Word gaf een blauw stippellijntje onder de woorden de week digitaal contact. Het programma wil dat ik er het week digitaal contact van maak. Hilarisch toch? Ja, natuurlijk is het het contact, maar daar slaat de helemaal niet op. Het is en blijft een hulpmiddel.

Afgelopen week kreeg ik de uitnodiging van Uitgeverij Boekscout om voor het tweede jaar op rij de juryvoorzitter fictie voor Boekgoud te zijn. Superleuk natuurlijk, daar heb ik gelijk ja op gezegd. Ik vind het een enorme eer! Eind januari krijg ik een aantal boeken thuis gestuurd, die ik mag beoordelen. Dat komt perfect uit, want tegen die tijd zijn we weer terug in Zeeland en tegen die tijd hoop ik dat mijn geweldige proeflezers het dertiende manuscript voor mij willen doornemen. Ik ga voor het uitbrengen in maart. Dat is het eerste tipje van de sluier van deze blog. Het tweede is dat er een klein meisje met een bos rode krullen uit St Michael's Mount ook een heerlijke rol heeft gekregen in het tweede deel. De kleine ondeugd...

Liefs,

Esther

De foto bij deze blog plaatsen is eigenlijk een beetje valsspelen, want het is duidelijk een foto van een raam in ons Zweedse huis. We zijn namelijk op dit moment niet in Zweden, maar voor twee weken in Noord-Duitsland voor een project van Bert. Zoals ik al vaak heb gezegd is het leven met Bert nooit saai en je komt nog eens ergens. Even terugkomend op het raam: de oplettende lezer herkent de kerstkandelaar uit God Jul! en mocht je het vergeten zijn, dan is het hart in het midden nog een klein geheugensteuntje. Ja, het is weer de tijd van het jaar om dit verhaal te lezen dat met Kerst begint en eindigt. Wat vinden jullie van het resultaat van het gerenoveerde raam? Ik ben er ontzettend blij mee. Wat een klus was dat en dat ook nog eens negen keer.

De titel van de blog is het woord dat ik deze week het vaakste heb ingetypt. Ja, in de zoekbalk van Google op mijn telefoon. Met het dertiende boek in de maak merk ik dat ik vaak op dezelfde woorden kom om iets duidelijk te maken. Om het een beetje spannender te maken, zoek ik vaak naar een alternatief voor het woord, dus naar een synoniem. De mooiste die ik deze week heb doorgevoerd is terneergeslagen in plaats van teleurgesteld.  Ik zal er heel eerlijk bij vermelden dat ik eerst teneergeslagen typte, maar dat vond Word niet goed. Als ik mijn tekst nalees, zie ik wel vaker grappige typefouten zoals hard in plaats van hart. Daar krijgt de zin een heel andere betekenis door. 

Ik ben bijna op de magische grens van 60.000 woorden. Voor mij is dat magisch omdat ik alles onder de 60.000 woorden eigenlijk geen boek vind maar een novelle en met novelles heb ik vrij weinig. Dat betekent ook dat ik er in één week bijna 10.000 woorden bij heb getypt en dat terwijl we ook anderhalve reisdag hebben gehad. Die Matthew die maakt wat mee....

Liefs,

Esther

Op dit moment werkt Olivia Uhlenbeck hard aan het inspreken van het luisterboek van St Michael's Mount. Dat zagen jullie niet aankomen, hè. Nadat Olivia Sprookje of luchtkasteel? voor mij had ingesproken, en ik dat had gedeeld met meerdere streamingsdiensten, heb ik bijgehouden wat ik uiteindelijk terug verdiende van de gemaakte kosten. Al eerder heb ik jullie laten weten dat dat vrij weinig is. Voor Sprookje of luchtkasteel? ben ik nog maar voor een derde uit de kosten. Zelfs bij het schrijven van de tekst over luisterboeken hier op de website gaf ik aan dat het een probeersel was en wat mij betreft niet voor herhaling vatbaar. Natuurlijk wordt er regelmatig aan mij gevraagd of er nog meer luisterboeken zouden komen en dan gaf ik bovenstaande uitleg. En toch bleef het idee zo nu en dan in mijn hoofd naar boven komen. Zou het niet toch leuk zijn...

Als ondernemer is het goed om te investeren, dus ik heb Olivia gemaild en gevraagd of haar dat leuk zou lijken en of ze tijd zou hebben. Hoe geweldig is het dan dat ze heel enthousiast is en dat ze geen andere opdrachten aanneemt tot het boek klaar is. Ja, het is een rib uit mijn lijf, maar ik hoop er toch nieuwe luisteraars/lezers mee te trekken en ach, ik zie wel waar het schip strand. Ook dat is een onderdeel van het ondernemen. Niet geschoten is altijd mis.

Begin deze week heb ik St Michael's Mount helemaal doorgelezen op zoek naar alle namen en de uitspraak daarvan. Nou ja, mijn uitspraak daarvan. Iselle spreek ik uit als "Iezel" en niet al "Izellu" ik probeer het fonetisch weer te geven, jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Zo heet de plaats waarin de boekwinkel staat Marazion. Jaren geleden dacht ik dat je dat uitsprak als "Mureezion" maar via YouTube kwam ik er later achter dat het "Murèziun" is. Ik ben wel zo'n pietje precies dat ik dan alle namen in een spraakbericht prop en dat naar Olivia stuur. Daar kon ze gelukkig wel om lachen.

Op dinsdagavond kreeg ik het berichtje dat het eerste hoofdstuk is opgenomen. Wat een heerlijke mijlpaal!

Aan de lezers die dat hele luisterboek niet interessant vinden, kan ik vertellen dat ik gestaag doorschrijf aan deel twee van de Cornwall-serie . Ik ben bijna op de 50.000 woorden en dus al over de helft. Matthew nestelt zich steeds dieper in mijn hart.

Liefs,

Esther

Wat was het afgelopen week bijzonder mooi om in de special over selfpubben van Schrijven Magazine Online te staan. Nederland is veel selfpubbers of zelf-publicerende auteurs rijk, daarom is het enorm eervol om als een van de vijf auteurs te worden uitgenodigd voor een interview. Dat redacteur Maaike precies de zin Doe wat goed voelt eruit haalde als titel geeft aan dat ze precies aanvoelde wat voor mij belangrijk was en is.

Op maandagavond zijn Bert en ik in Zweedse aangekomen. Onze liefde voor ons huis werd gelijk behoorlijk op de proef gesteld. Die kleine vierpotige beestjes met een lange staart hadden behoorlijk huisgehouden, zelf zo erg dat ik heel de dinsdag bezig ben geweest met opruimen en schoonmaken. Als er ooit nog iemand tegen me zegt dat het zulke schattige beestjes zijn, dan sta ik niet voor mezelf in. We doen er alles aan om ze tegen te houden, we letten op de kleinste gaatjes, maar toch... Als troost heb ik gelijk de kerstkandelaars tevoorschijn gehaald en voor de ramen van de woonkamer gezet. Heel veel huizen hier zijn al vanbuiten versierd met kerstverlichting en dan bedoel ik niet die veelkleurige, knipperende en schreeuwerige kerstlampjes, maar juist mooi ingetogen in wit of geel als lichtpuntjes in deze donkere tijd.

Vier weken gelden gaf ik aan dat september tot dan toe mijn beste maand ooit was wat betreft Kobo en nu kan ik zeggen dat oktober nóg beter was. Dank jullie wel voor het zo massaal lezen van St Michael's Mount! Op de tweede plek stond Midsommar en op drie God Jul!, keurig op volgorde dus.

Even nog iets waar ik erg om moest lachen. We reden langs het korstmoskleurige huis dat mij geïnspireerd heeft voor het huis van Henning. Ik had er helemaal geen erg in, maar Bert  wel. Ook dat huis is prachtig verlicht en Bert zei: 'Kijk, Thorvald is thuis.' Ik kan het hem niet kwalijk nemen dat hij de mannelijke personages door elkaar haalt, want Bert is geen lezer. Het grappigste was nog dat ik niet meer op de naam van het personage kon komen die er wel woonde. Ik zit met mijn gedachten helemaal bij Matthew in Cornwall.

Liefs,

Esther

Gisteren is hoofdstuk 53 voor mij begonnen. Ik wil iedereen bedanken voor de berichtjes die ik heb gekregen. Bert had een lange dag op site en toch voelde ik me, dankzij jullie, echt jarig.

Een heel mooi cadeau kreeg ik van Naomi @proudbookjunkie in de vorm van een prachtig verwoorde recensie voor St Michael's Mount. Een stukje daaruit wil ik graag met jullie delen: Esther Stui weet je wederom als lezer te betoveren met haar manier van schrijven. Ze neemt je dit keer mee naar Cornwall en net als het hoofdpersonage wordt je verliefd op St Michael's Mount, door de manier waarop het beschreven wordt. Naomi beëndigt haar recensie met: Ik hoop dat Esther Stui mijn hart nog langer weet te verwarmen met haar prachtig geschreven woorden en als je nog niks van haar gelezen hebt, dan is mijn enige vraag: waar wacht je nog op? Ik heb niets te veel gezegd, hè met dat het een cadeau is.

Op maandag was St Michael's Mount de Daily Deal op de website van Kobo en die heeft een geweldig aantal verkochte e-books opgeleverd. Het boek staat nu al op de tweede plaats in de lijst van mijn meest verkochte e-books. Alleen van Midsommar zijn er nog meer verkocht, maar SMM, zoals ik het boek vaak afkort, is nog maar twee maanden geleden verschenen, wie weet wat er nog meer gaat komen.

Vorige week dinsdag zijn Bert en ik in België aangekomen en sinds die dag heb ik 16.000 woorden geschreven voor het verhaal van Matthew. Een paar keer raakte ik ontroerd door wat ik schreef en dan weet ik dat ik goed zit. Ik ben vandaag over de 40.000 woorden in totaal gegaan. Dat tempo ga ik niet volhouden, want aanstaande maandag vertrekken we naar Zweden en gaan we verder met klussen aan onze stuga.

Naast de recensie van Naomi, wil ik ook Ruby bedanken voor haar recensie voor Midsommar en Grietje voor haar recensie voor St Michael's Mount. Grietje heeft ook nog een mooi tipje van de sluier van mij ontfutseld, nee hoor Grietje, dat is maar een grapje. Ze vroeg of Iselle ook veel voorkomt in het tweede deel van de Cornwall-serie. Daarop antwoordde ik: Ja, Iselle komt best veel voor. Natuurlijk is Matthew de hoofdpersoon, maar zijn vriendschap met Iselle is hem dierbaar.

Liefs,

Esther

Op de foto bij deze blog zien jullie mijn meest geleende bibliotheekboek van afgelopen jaar: Twee zielen, één gedachte. Ja, dat was voor mij ook een verrassing. Wel zal ik erbij vertellen dat het jaar bij Lira loopt van juni tot juli, toen was God Jul! nog maar net beschikbaar in de bibliotheken. Hoe dat in zijn werk gaat zal ik even uitleggen. Zodra ik de paperbacks in huis heb, stuur ik twee recensie-exemplaren naar NBD Biblion met daarbij het verzoek of ze in overwegen willen nemen het boek in te kopen. Dan heb ik het over eind oktober 2023. Zo'n drie maanden later werd God Jul! geaccepteerd en kreeg ik een inkooporder. De daarvoor benodigde boeken heb ik eigenlijk nooit op voorraad, dus wat ik nog heb stuur ik op en de rest bestel ik bij. NBD heeft de boeken dan binnen een week in huis. Zij maken er hardcovers van, die ik geweldig mooi vind. Maar dan duurt het ook weer maanden eer de boeken ook daadwerkelijk in de bibliotheken te leen zijn. Het grappige is dat Sprookje of luchtkasteel? de nummer twee is en Gewoon puur Emma nummer drie met maar één uitlening verschil. In totaal krijg ik een bedrag uitbetaald dat hoger is dan het bedrag van vorig jaar. Dank jullie wel, bibliotheeklezers!

Via deze blog wil ik @beachhouseboeken bedanken voor de heerlijke recensie voor God Jul!. Ruby is na St Michael's Mount al heel snel in mijn "kerstboek" begonnen. Ook was het bijzonder leuk om een berichtje van Cynthia te krijgen. Zij woont sinds twee jaar in Stockholm en ze was op zoek gegaan naar een roman die in Zweden speelt. Zo kwam ze bij God Jul! terecht, dat ze in twee dagen heeft uitgelezen en waar ze haar complimenten voor wilde overbrengen. Ik kon het niet laten om te vragen of Cynthia vond dat ik Stockholm goed omschreven had, waarop ze antwoordde: Ja, ik herkende het en kon het me helemaal inbeelden. Het boek komt overeen met hoe ik Stockholm ervaar. Ook leuk om over de lichte cultuurverschillen te lezen, het klopt allemaal! Jullie begrijpen dat ik dat een geweldig mooi compliment vind.

Liefs,
Esther

Deze week deel ik mijn blog even alleen op Hebban, want achter de schermen wordt er hard gewerkt aan mijn nieuw website. Afgelopen week heb ik veel contact gehad met Nel. Ze stelde verschillende manieren voor bijvoorbeeld het delen van de recensies voor en die voorbeelden kon ik dan gelijk zien in de ontwerpomgeving. Samen hebben we de laatste foutjes eruit gehaald en nu is mijn domein verhuisd naar One.com. Jullie begrijpen dat ik het erg leuk vond om te ontdekken dat dit een Zweeds bedrijf is en ik kan jullie vertellen dat de website supermooi wordt.

Gisteren kreeg ik het bericht dat St Michael's Mount geaccepteerd is door NBD Biblion, dat betekent dat het boek binnenkort bij heel veel bibliotheken te leen is. Feest in huize Stui dus. Het is toch heel bijzonder dat het voor de twaalfde keer gelukt is. Al mijn boeken zijn in de bieb te leen.

Ruby van @beachhouseboeken deelde deze week een schitterende recensie voor mijn nieuwste boek, waar ik zo enthousiast over was dat ik haar gelijk heb gevraagd of ze van het tweede deel van de Cornwall-serie een recensie-exemplaar wil ontvangen. Waar een winactie al niet toe kan leiden, hè Hilde. Ruby's woorden: De schrijfstijl van Esther Stui is betoverend, vind ik net zo'n mooi compliment als dat Maya St Michael's Mount een klassieke Stui noemde. Wat bof ik toch met zoveel lieve lezers en getalenteerde recensenten!

Met het schrijven van het tweede deel gaat het hartstikke goed. Op het moment dat ik deze blog schrijf, tik ik de 22948 woorden aan. Ik begrijp nu ook waarom het even duurde eer ik op gang kwam. Het is namelijk een langzaam ontluikende romance die ik schrijf.

Liefs,
Esther

Het was net weer eens zo ver. Ik had een mooie blog geschreven en mijn website wilde deze niet opslaan, met als gevolg dat ik weer helemaal opnieuw kon beginnen. Dat brengt mij wel gelijk bij de titel van deze blog, want de haat-liefdeverhouding die ik met mijn huidige website heb, heeft ertoe geleid dat ik een website ontwerper in de arm heb genomen. Nel heeft ook de websites van Wendy Brokers en Mienke Fijen ontworpen, dus ik ben in goede handen. Alleen al op de banner die ze voor mij ontworpen heeft, ben ik volledig verliefd. Het is echt Esther. Natuurlijk is het een werk in uitvoering dat tijd nodig heeft, maar binnenkort zal ik een sneak peak met jullie delen. 

Afgelopen week kwam het Kobo overzicht van september binnen, de maand dat St Michael's Mount is verschenen en ik kan jullie vertellen dat dit mijn beste maand ooit is. St Michael's Mount is zowel het meest verkochte e-book als het meest gelezen in Kobo Plus, met als heel mooie tweede Midsommar en op de derde plek God Jul! Voor de lezers die mij nog niet zo lang volgen, voel je absoluut niet bezwaard als je mijn boeken in Kobo Plus leest, want ook daarvoor krijg een vergoeding die gebaseerd is op leesminuten.

Afgelopen week heb ik veel tijd besteed aan research voor het tweede deel van de Cornwall-serie, maar ik ben geen stap verder gekomen. Waar ik precies naar zoek, ga ik natuurlijk niet delen. Wel kan ik vertellen dat ik voor informatie een e-mail naar de lokale bibliotheek heb gestuurd en de hulp heb ingeroepen van een Facebook-groep voor Cornwall liefhebbers. Het antwoord waar ik naar zoek is helaas erg lastig te vinden. Nee, het gaat niet over Marazion, want daar heb ik al zoveel research naar gedaan dat ik daar feiloos de weg weet te vinden. Dat wil wel wat zeggen omdat ik totaal geen richtingsgevoel heb. Als mijn hoofd zegt dat ik linkaf moet, kan ik beter rechtsaf gaan... In Zweden ga ik nooit alleen hiken in het bos, want dan zien jullie me nooit meer terug.

Het schrijven gaat nog in een rustig tempo. Soms te rustig naar mijn zin, maar ik heb de tijd en het kan zomaar zijn dat ik ineens een ingeving krijg en dan vijfduizend woorden in een dag typ. Wel heb ik de perfecte foto voor de cover gevonden en deze gelijk verwerkt in het verhaal. Ook dat is voor mij heel belangrijk. Als ik een boek lees waarbij de cover niet bij het verhaal past, vind ik dat eeuwig zonde. Dat zal mij niet overkomen.

Liefs,

Esther

hoeveel boeken ik algeschreven heb. De laatste tijd word ik regelmatigverrast door lezers dieSt Michael's Mountals eerste boek van mij hebben gelezen en dan vervolgens alle andere boeken achter elkaar lezen. Een soort Esther Stui-bingelezen. De complimenten die ik dan krijg zijn zo geweldig mooi dat ik merk dat ik bij het schrijven van het tweede deel van de Cornwall-serie zinnen te veel aan het overdenken ben, omdat ik nóg mooier wil schrijven.Sowieso ben ikerg goed in overdenken en dat is niet altijd een goede eigenschap. Het belemmert mij vaak, omdat ik niet ten volle geniet van wat ik al bereikt heb. Er staan verdorie wel twaalf boeken op een rij, Stui! Kijk daar nou even naar. Vandaar dus deze foto. 

Wat ik dus moet doen van mezelf is de fantastisch mooie recensies voorSt Michael's Mounterbij pakken en voor de zoveelste keer lezen. Afgelopen week kwamen daar die van Nathalie (nathieleest) en van Hilde (redheadbookaddict) erbij en tjonge jonge dat zijn er weer twee om in te lijsten, zo mooi. Mocht je deze recensies gemist hebben dan deel ik met alle liefde een klein stukje daaruit:

Dit was mijn eerste kennismaking met Esther Stui, maar wat schrijft ze heerlijk! Haar stijl is vlot en natuurlijk, waardoor je het boek in één ruk wil uitlezen. Ze weet precies hoe ze je het verhaal in moet trekken en hoe ze steeds nieuwsgierig houdt naar meer. Stui is wat mij betreft een nieuwe favoriet!Dit zijn de lovende woorden van Nathalie en nu nog een stukje van Hilde:

Een bitterzoek dilemma bij alle verhalen van Stui: enerzijds wil je nooit stoppen met lezen, anderzijds doet het werkelijk pijn om afscheid te nemen van de mensen en de setting uit het boek. Net zoals in haar eerdere werk weet Stui perfect de balans te houden tussen emotioneel beladen thema's en pure feelgood romantiek.

Hebben ze het echt over mij? Dat klinkt heel raar als ik dat zeg of typ, maar zo voelt het wel. Ongelooflijk mooi en misschien als ik de recensies voor de vijftigste keer heb gelezen, gaat het uiteindelijktot mij doordringen.

Het schrijven van deel twee gaat in een heel rustig tempo mede door wat ik hierboven al schreef. Voor het verhaal van Matthew wil ik alle tijd nemen omdat ik mijn kwaliteit hoog wil houden. Het zal ook niet voor volgend voorjaar verschijnen. Op dit moment ben ik voorbij de 14.000 woorden, dus het begin is er.

Wat ik erg grappig vind, is dat ik dit verhaal niet in chronologische volgorde schrijf. BijMidsommarenSt Michael's Mountheb ik dat wel gedaan. Ik ben er ook niet bewust mee bezig om datniette doen. Er komen stukken tekst in me op die veel verder in het verhaal horen dan waar ik mee bezigben. Hoe dat allemaal werkt in mijn hoofd? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Zolang ik er van geniet maakt het ook helemaal niet uit hoe ik het schrijf, toch? En genieten dat doe ik zeker, dat overdenken laat ik los.

Liefs,

Esther

De foto bij deze blog is de collage die Kat bij haar recensie deelde en wat valt daar gelijk op? De zeemeeuw. Voor de lezers dieSt Michael's Mountnog niet hebben gelezen zal ik het summier beschrijven, want anders is de lol er af. In het verhaal heeft een zeemeeuw een brutale rol en die gebeurtenis heb ik niet uit mijn duim gezogen, omdat hetmij is overkomen. Ook al is hetjaren geleden ik kon tijdens het schrijven van deze scènemijn boosheid van dat moment meteennaar boven halen. En wat lagen Bert, Christian en Quinten in een deuk. 

Mocht je de paperback vanSt Michael's Mountwillen winnen, kijk dan even op Ilona's Instagram (bookstagram_ilona) want door een reactie achter te laten enhaar en mij te volgen kun je een exemplaar winnen.

Een paar dagen geleden kreeg ik een boekenbestelling binnen van Michaëla ( ja, een naamgenoot vanhet dochtertje van Dan en Eva) en niet zomaar een bestelling. Ze bestelde namelijk alle twaalf boeken! Voor het inpakken en signeren ben ik even gaan zitten. Wat is het dan fijn dat die moeite gewaardeerd wordt met een foto een een lief berichtje via WhatsApp. Veel leesplezier, Michaëla!

Het betekent ook dat ik drie van mijn eerdere boeken niet meer op voorraad heb. Die ga ik ook niet meer bijbestellen.

Afgelopen week heb ik weinig geschreven. Een hardnekkig virusje zorgt ervoor dat mijn hoofd vol snot zit met als gevolg dat ik nachten slecht geslapen heb. Maar ik klaag niet, want ik hoef me niet ziek te melden bij mijn baas. Dat is een van de grote voordelen van ondernemer zijn.

Wel kreeg ik tijdens die wakkere uren in de nachteen idee voor een volgend verhaal. Geen derde deel van de Cornwall-serie, maar iets anders. Het idee bleef in mijn hoofd hangen en de volgende morgen heb ik een klein opzetje in een Word-document gezet. Ik denk zelfs dat dit verhaal na het tweede deel van de Cornwall-serie zal verschijnen. Daarmee schuiven twee andere ideeën een plaatsje op. Zo zie je maar: elk nadeel heeft zijn voordeel.

Leuk nieuws is dat het luisterboek vanSprookje of luchtkasteel?nu ook via Spotify te luisteren is.

Omdat ik weet dat jullie het leuk vinden om een kijkje te krijgen in mijn schrijversbrein, deel ik hoe ik op de naam van het zeiljacht van Nicholas kwam, de Triton. Eigenlijk is dat heel simpel, Triton is de vader van Ariel, de Kleine Zeemeermin en zo is de cirkel weer rond.

Liefs,

Esther

De twee bezoeken die ikaan St Michael's Mount heb gebracht, maakten mijnieuwsgierig naar de geschiedenis van het eiland. Weer thuis in Zeeland heb ik via Ebay de drie boeken bovenaande foto bij deze blog gevonden. Deze waren het ook waar ik de feitjes in heb gecheckt die voor mij niet helemaal helder meer waren. De bovenste twee zijn geschreven door John St Aubyn, die de titelLord St Levan droeg tot aan zijn dood in 2013. Waarom ik jullie verveel met dit soort feitjes? Wacht nou even, de clou komt eraan.

Zodra ik de cover en de flaptekst heb van een nieuw boek deel ik deze op Goodreads. Dan is het natuurlijk leuk om gelijkte kijken ofhet boek te vinden is, want ik check alles... Na de zoekopdracht kwamen de drie boeken die ik als researchhad gelezen gelijk naar voren. Ook is er een Duits boek met de titelTod auf St Michael's Mount Ein Cornwall-Krimien bij het volgende boek viel mijn mond bijna open van verbazing. Het is het boek dat je rechts onderaan de foto ziet met een cover die wel heel veel op mijnSt Michael's Mountlijkt en waar ik honderd procent zeker van ben dat ik het nooit eerder hebgezien.A Personal Tour of St Michael's Mount with James St Aubyn, now the fifth Lord St Levan.De eerste druk is in 2010 verschenen, ik was voorhet laatste in 2008 op de Mount vandaar dat ik het niet eerder heb gezien,en detweede herziene uitgave verscheen in 2018. De huidige Lord St Levan is de neef van de vierde Lord St Levan. In mijn boek heb ik met opzet de voornaamvan de Lordveranderd, omdat mijn verhaal natuurlijk fictie is. En "mijn" JamesSt Aubyn kennen jullie al als de mannelijke hoofdpersoon uit Pencarrow. Maar wat een geweldig mooi toeval dat de huidig Lord en ik eenzelfde soort foto hebben uitgekozen voor de cover van onze boeken. De foto's zijn van verschillende fotografen, maar toch. Ja, ook dit boek moest ik hebben en Ebay biedt nog steeds uitkomst.

Voor ik inga op de e-book verkopen, wil ik een aantal lieverds bedanken voor de recensies die ze hebben gedeeld: Geja, Yvonne en Lizeth jullie hebben mij verrast met jullie mooie woorden voorSt Michael's Mount!Carolien deeldeeen geweldig lieve reactieen een foto van hoe ze het boek in het Turkse zonnetje las en Melanie heeft mijn hart opnieuw gestolen met haar recensie en zinnenzoals:Wat ik zo fijn vind aan de boeken van Esther is dat ze regelmatig kiest voor sterke, vrouwelijke hoofdpersonagesenHet verhaal zelf zit ook enorm goed in elkaar...Prachtige complimenten van deze dames die ik enorm waardeer.

Wat mij opvaltin mijn dashboard van Kobo Writing Life zijnde e-book verkopen vanSt Michael's Mount. Die gaanbuitengewoon goed. Het boek staat nu al op de zesde plek van de veertien boeken en korte verhalen die er zijn en dat in nog geen drie weken tijd.Midsommarstaat op één,God Jul!op twee,Vlindersop drie,Zonsondergangop vier enPencarrowop vijf. Dan moet ik er wel bij vermelden datMidsommarenVlindersbeide de Daily Deal zijn geweest in Kobo, dat levert veel extra verkopen op. Dank aan alle e-book kopers!

Terwijl ik schrijf aan het tweede deel van de Cornwall-serie zijn jullie vast wel nieuwsgierig naar wie daar de hoofdrol in speelt. Ik kan het niet langer voor mij houden dus... het is Matthew.

Liefs,

Esther

Tijdens het schrijven vanSt Michael's Mounthad ik een cottage in mijn hoofd. Ik zag het zo voor mij, het leistenen dak, de muren van natuursteen en dewitgeschilderde kozijnen. Binnenin zou er sowieso een houtkachel in de woonkamer staan, het zou er knus zijn en, dat was nog wel het belangrijkste, de cottage zou in Marazion staan met uitzicht op St Michael's Mount. In eerdere boeken heb ik de binnenzijden van verschillende cottages beschreven en ik was bang om in herhaling te vallen. Wie gaat je dan helpen? Je grote vriend Google. O ja, dat is leuk om tussendoor te vertellen:Ik doe al mijn research op mijn telefoon. Op mijn laptop staat het Word-document open en tussen tabbladen heen en weer klikken om naar Google te gaan, daar doe ik niet aan. Dus op dat apparaatje waar man en zoons mij regelmatig mee plagen, want "Ik hoefde geen mobiele telefoon," en nu ben ik er uren per dag op aan het zoeken. Sorry, ik dwaal weer eens af... Op mijn telefoon vond ik een website waar huizen in Marazionte koop werden aangeboden en een beetje scrollen later was daar ineens de cottage uit mijn verbeelding:Coachman's Cottage.Het opzetje wat ik al had geschreven over het interieur heb toen weggegooid en al scrollend en schermafbeeldingen makend ging ik de verschillende kamers beschrijven. Coachman's Cottage bestaat dus echt en hijis ook te huur als vakantiewoning.

Heeft een van jullie de link met het boekVoor jouvan Jojo Moyes al gelegd? Het is al een soort paasei verstopt in de tekst. Will, een van de boatmen en hovenier op de Mount, had geen achternaam. In mijn verhalen komen altijd veel bijpersonages voor en dan is het voor jullie als lezers makkelijker om alleen voornamen te onthouden. Maar op een gegeven moment spreekt Iselle Will streng toe en gebruikt dan zijn volledige naam: Will Traynor. Het vloog zo mijn vingers uit en ik besloot het te laten staan als een hommage aan de mannelijke hoofdpersoon uitVoor jou. Ik heb mijn ogen uit mijn kop gehuild toen ik de clou van dat boek begreep.

De naam voor Iselles tante was heel snel gevonden. Ik kijk graag naar Grey's Anatomy en een van de neurologen in die serie heet Amelia Sheperd, die voornaam vond ik perfect voor "mijn" Amelia. De naam van de boekwinkel komt van de achternaam van de ex-echtgenoot van Amelia: Sand, wat weer perfect bij het zand past dat er naar binnen waait. Haar meisjesnaam is De With en die ingeving kreeg ik door een van mijn trouwe lezers: Erica de With. Tot zover het kijkje in mijn schrijversbrein.

Wat hebben velen van jullie mij verrast en verwendmet prachtige recensies, berichtjes en leescollages. Daar ben ik jullie stuk voor stuk enorm dankbaar voor. De namen van de lezers die mij nu te binnenschieten zijn: Melinda, Angelique, Sonja, Monique, Jolanda, Diana,Inge en Geja,maar het waren er veel meer. Keer op keer raak ik vertederd en krijg ik de neiging om een vreugdedansje door de woonkamer te doen, wat ik dan ook vaak doe.

Wel heb ik afgelopen week geleerd dat ik altijd naar mijn gevoel en mijn hart moet luisteren. Even een moment diep vanbinnen kijken en luisteren naar wat mijn hart mij wil vertellen. Voor de verschijning van het boek heb ik een beslissing genomen waar ik vijf minuten later alweer spijt van had. Ik wilde er niet op terugkomen, want als ik iets beloof dan doe ik het ook. Dat heeft dus niet goed uitgepakt. Ik ben weer een ervaring rijker.

Liefs,

Esther

Afgelopen week was echt een feestweek. Sinds de verschijning vanSt Michael's Mountheb ik zo'n enorme hoeveelheid berichtjes,appjesen waarderingen gekregen van lezers die gelijk in het boek begonnen zijn en, sterker nog, het alweer uitgelezen hebben. Echt fantastisch! Het is boek nummer twaalf, maar geloof me dat ik het nog steeds megaspannend vind om een nieuw boek uit te geven, daarom geniet ik met volle teugen van al jullie mooie woorden. Ik wil graag een aantal lezers bedanken en noem alleen voornamen, dus als ik Yvonne typ dan kunnen dat er wel drie verschillende Yvonnes zijn.: Grietje, Erica, Stefanie, Yvonne, Sonja, Ineke, Maya, Levine, Monique, Sandra, Jacqueline, Joke, Marjo, Mieke, Sabine, Tonia, Anja, Jolanda, Hermien, Marijke, Ilonka, Esther, Merel en nu ben ik vast nog een aantal namen vergeten, vergeef mij dat alsjeblieft. Jullie hebben mij ontroerd, geraakt en kippenvel bezorgd en het is puur genieten.Heel veel dank daarvoor.

Eén bericht wil ik in zijn geheel delen, die van Marianne naar aanleiding van het verschijnen van het boek inde Facebook-groep Kobo Plus lezers:Naar aanleiding van dit FB bericht dit boek meteen gelezen eind vorige week (op mijn Kobo Ereader). Je schrijfstijl is geweldig, je wordt gewoon helemaal in het boek "gezogen" ik kan nu al niet wachten op de volgende... Eerst maar eens gestart met je eerder verschenen boeken en ik (gepensioneerd, dus veel tijd) heb er nu al 6 gelezen... Geweldige schrijfstijl!!

Zes boeken binnen een week! Dat is toch niet te geloven zo mooi! Jullie begrijpen vast wel dat ik Marianne heb uitgeroepen totLezeres van de week.

Op de foto bij deze blog staan een aantal foto's die ik afgelopen maanden tijdens het schrijven erbij heb gepakt. Als gezin zijn we in 2006 en2008 op vakantie geweest inCornwall en beide keren hebben we St Michael's Mount bezocht. Zoom maar even in op de foto's, want dan zie je de poort naar de privé begraafplaats waar Skye over het randje struikelde, de uit stenen gemaakte trappen op weg naar het kasteel en... dit is misschien een kleine spoiler, maar ik kan het niet laten... het huis van Nicholas. Ik had tijdens het maken van deze overzichtsfoto zo'n aaaaah-momentje. Christian (boven in het midden) en Quinten (rechts onderaan) waren toen nog zo lief klein. Nu zijn het volwassen mannen van 27 en 24 jaar.

Van het tweede bezoek weet ik nog heel goed dat ik de nacht ervoor bijna niet geslapen had, met als gevolg aanzienlijkehoofdpijn. Maakte ik mij zo druk om deze magisch mooie plek nog een keer te mogen bezoeken? Of wist ik diep vanbinnen dat ik er ooit een boek over zou schrijven,wilde ik zoveel mogelijk indrukken in mij opnemen en heb ik mezelf daarmeegetriggerd? Eenmaal op het eiland was de hoofdpijn snel over.

Wat heb ik deze week nog meer gedaan behalve genieten? Nou, ik ben begonnen met schrijven aan het tweede deel van de Cornwall-serie. Metsommige lezers, die het boek al uit hebben, heb ik gedeeld over wie het tweede deel gaat. Over een paar weken zal ik het algemeen bekend maken.

Gisteren kwam het Kobo overzicht van augustus binnen en ik kan vertellen datMidsommardie maand mijn meest gelezen boek was, metGod Jul!op de tweede plaats en een gedeelde derde plaatsvoorEen klus voor twee,Twee zielen, één gedachteenSprookje of luchtkasteel?De laatste drie zijn precies evenveel keer gelezen, dat zijn vast allemaal dezelfde lezers.

Voor iedereen die in St Michael's Mount gaat beginnen of die al begonnen is: veel leesplezier! Blijf mij maar lekker spammen met reacties en waarderingen, want daar ben ik dol op.

Liefs,

Esther